Podłączenie studni głębinowej do domu - 22 częste błędy
Podłączenie studni głębinowej do domu - 22 częste błędy
Na schemacie: podłączenie instalacji wodnej do sieci wodociągowej
O sposobie doprowadzenia wody do domu trzeba zdecydować jeszcze przed rozpoczęciem inwestycji, bo bez niej nie da się prowadzić robót budowlanych. Tam, gdzie nie ma sieci wodociągowej, własne ujęcie bywa jedynym rozwiązaniem, ale jego wykonanie i włączenie do instalacji domowej wymaga decyzji, których późniejsza korekta jest kosztowna, a czasem niemożliwa bez ponownego wiercenia. Poniżej zebraliśmy błędy popełniane najczęściej.
1) Wiercenie studni bez rozpoznania warunków hydrogeologicznych
Decyzja o głębokości odwiertu i typie ujęcia nie powinna zapadać na budowie. Zanim na działkę wjedzie wiertnica, warto ustalić, na jakiej głębokości zalegają warstwy wodonośne i jaką mają wydajność. Informacji dostarczają archiwalne profile otworów w starostwie, mapy hydrogeologiczne Państwowego Instytutu Geologicznego oraz doświadczenia sąsiadów, którzy wykonali własne ujęcia w ostatnich latach.
Od tego rozpoznania zależy wybór rozwiązania. Studnia abisyńska, czyli wbijana rura z filtrem igłowym, sprawdza się wyłącznie wtedy, gdy zwierciadło wody utrzymuje się płycej niż 7–8 m, ponieważ obsługuje ją pompa powierzchniowa zasysająca. Studnia wiercona sięga kilkunastu lub kilkudziesięciu metrów i wymaga pompy głębinowej zanurzonej w słupie wody. Pierwsza warstwa wodonośna, najtańsza w dowierceniu, bywa zanieczyszczona azotanami i bakteriami pochodzenia rolniczego, dlatego w wielu rejonach opłaca się od razu zaplanować dotarcie do warstwy głębszej, izolowanej nadkładem nieprzepuszczalnym.
Studnia wiercona
Studnia abisyńska
2) Pominięcie formalności przed wykonaniem odwiertu
Inwestorzy często zakładają, że studnia na własnej działce nie podlega żadnym procedurom. Zwolnienie z obowiązków formalnych obejmuje jednak tylko ujęcia mieszczące się w granicach tzw. zwykłego korzystania z wód: o głębokości do 30 m i poborze nieprzekraczającym 5 m³ na dobę na potrzeby własnego gospodarstwa domowego. Studnia głębsza wymaga wcześniejszego sporządzenia projektu robót geologicznych i zatwierdzenia go przez starostę, a po zakończeniu prac - dokumentacji hydrogeologicznej. Przekroczenie limitu poboru, na przykład przy nawadnianiu dużej uprawy albo zasilaniu działalności gospodarczej, oznacza konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Konsekwencje pominięcia tych formalności ujawniają się zwykle później: przy odbiorze budynku, przy próbie zgłoszenia ujęcia jako źródła wody na potrzeby przyłącza kanalizacyjnego albo przy sporze z sąsiadem, któremu odwiert obniżył zwierciadło wody.
3) Nieprawidłowa lokalizacja studni na działce
Miejsce odwiertu wyznaczają przepisy, a nie wygoda wiertnicy. Studnia dostarczająca wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi musi zachować, licząc od swojej osi, co najmniej 5 m od granicy działki, 7,5 m od osi rowu przydrożnego i 15 m od budynków inwentarskich wraz ze związanymi z nimi szczelnymi silosami, zbiornikami na nieczystości oraz kompostownikami. Dwie kolejne odległości zależą od sposobu oczyszczania ścieków: 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli trafiają do niej ścieki oczyszczone biologicznie, czyli takie, jakie daje przydomowa oczyszczalnia z reaktorem biologicznym, oraz aż 70 m do przewodu rozsączającego bez biologicznego oczyszczania, do granicy pola filtracyjnego i do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych.
Ta różnica przesądza o możliwości zagospodarowania mniejszej działki. Klasyczny drenaż zasilany wyłącznie z osadnika gnilnego wymusza odstęp ponad dwukrotnie większy niż oczyszczalnia biologiczna, więc decyzja o rodzaju kanalizacji indywidualnej powinna zapadać razem z wyborem miejsca na studnię, a nie po jego wyznaczeniu. Odległości liczy się przy tym niezależnie od granic własności - źródło zanieczyszczenia na posesji sąsiada obowiązuje tak samo jak własne.
Przepisy przewidują jeden istotny wyjątek. Studnię można usytuować bliżej niż 5 m od granicy działki, a nawet wykonać studnię wspólną bezpośrednio na granicy dwóch posesji, pod warunkiem że na obu z nich zachowane zostaną wszystkie pozostałe odległości sanitarne - od rowów, zbiorników na nieczystości, drenaży i budynków inwentarskich. Na wąskich parcelach jest to często jedyny sposób na legalne ujęcie.
Warunki techniczne wyznaczają jedynie minimum ogólnokrajowe. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o warunkach zabudowy mogą narzucać wymagania znacznie surowsze - na terenach skanalizowanych oraz w granicach głównych zbiorników wód podziemnych plany nierzadko całkowicie zakazują wykonywania indywidualnych ujęć albo dopuszczają je wyłącznie do pierwszego poziomu wodonośnego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki z tymi ustaleniami, więc studnia zaplanowana wbrew planowi zablokuje całą inwestycję. Wypis i wyrys z planu trzeba przejrzeć przed rozmową z firmą wiertniczą.
Odrębnie wygląda sytuacja ujęcia przeznaczonego wyłącznie do nawadniania, gdy dom korzysta z wodociągu. Wymogi odległościowe dotyczą literalnie studni dostarczającej wodę do spożycia, więc studni ogrodowej formalnie nie obejmują. Nie znaczy to jednak, że można ją umieścić w dowolnym miejscu. Woda z płytkiego poziomu bywa skażona bakteriologicznie, a trafia potem na warzywnik i na trawnik, po którym biegają dzieci - zachowanie przynajmniej piętnastometrowego odstępu od szamba i drenażu jest tu kwestią zdrowia, nie procedury.
Poza wymaganiami formalnymi liczy się układ terenu. Studnię lokalizuje się powyżej źródeł zanieczyszczeń, licząc zgodnie z kierunkiem spływu wód gruntowych, a nie poniżej nich. Trzeba też zapewnić dojazd wiertnicy o masie kilku ton oraz trwały dostęp serwisowy - wyciągnięcie pompy z kilkudziesięciometrowego odwiertu wymaga miejsca na rozwinięcie rury tłocznej i przewodu. Studnia zamknięta później pod tarasem albo pod podjazdem staje się praktycznie niedostępna.
4) Wybór wykonawcy wyłącznie na podstawie ceny
Stawki za wiercenie podaje się za metr bieżący, a ich wysokość zależy od średnicy rury, technologii i rodzaju przewiercanych gruntów. Standardowa studnia domowa, wykonana rurą o średnicy 125 mm w gruntach miękkich, to obecnie 250–350 zł/mb; przy większych średnicach albo w terenie skalistym, typowym dla południa Polski, stawka dochodzi do 400–500 zł/mb. Coraz częściej wykonawcy odchodzą przy płytkich ujęciach od rozliczenia wyłącznie metrażowego i podają kwotę minimalną, rzędu 9000 zł za odwiert do 30 m - niezależnie od tego, czy woda pojawi się na piętnastym, czy na dwudziestym ósmym metrze. Sam przyjazd wiertnicy i uzbrojenie otworu generują bowiem koszt, którego krótszy odwiert nie zmniejsza.
Warto wiedzieć, co ta stawka obejmuje. U rzetelnych wykonawców cena za metr zawiera już podstawowe materiały konstrukcyjne ujęcia: rurę studzienną dedykowaną do wody pitnej, z atestem PZH, filtr szczelinowy, obsypkę żwirową oraz pompowanie oczyszczające. Odrębnie rozlicza się wyposażenie pozwalające z wody korzystać - głowicę, pompę głębinową, zbiornik hydroforowy, obudowę i przyłącze do budynku - czyli kolejne 4000–12 000 zł. Całkowity budżet inwestycji rzadko zamyka się poniżej 15 000 zł, dlatego oferta znacząco odbiegająca od tych widełek powinna budzić czujność.
Najtańsza oferta bywa najdroższa w skutkach. Oszczędności szuka się tam, gdzie inwestor ich nie zobaczy, czyli pod ziemią. Pominięcie obsypki żwirowej sprawia, że studnia szybko się zamula i traci wydajność. Filtr o niedobranej perforacji zaciąga do instalacji drobny piasek, który działa jak papier ścierny i w krótkim czasie niszczy pompę głębinową. Zastąpienie atestowanej rury studziennej tanią rurą kanalizacyjną grozi migracją szkodliwych substancji do wody pitnej. Skrócone pompowanie oczyszczające zostawia natomiast wodę mętną na długie miesiące.
Umowa powinna określać, co dzieje się w sytuacji, gdy odwiert nie da zakładanej wydajności, a także zobowiązywać wykonawcę do przekazania dokumentacji powykonawczej. Bez profilu geologicznego otworu, informacji o głębokości zafiltrowania i wyników próby pompowania późniejszy dobór pompy oraz każda naprawa opierają się na domysłach.
5) Nieuszczelnienie rury osłonowej podczas wiercenia odwiertu
Jeżeli rura osłonowa przechodzi przez płytsze, niewykorzystywane warstwy wodonośne, przestrzeń między nią a ścianą otworu trzeba szczelnie zamknąć. Wykonuje się to przez zaiłowanie lub cementację pierścienia na odcinku warstw nieprzepuszczalnych. Zabieg ten odcina spływ wody z wyższych poziomów i jej mieszanie się z wodą użytkową, co ma kluczowe znaczenie wtedy, gdy woda gruntowa z powierzchni niesie bakterie, azotany lub zanieczyszczenia chemiczne.
Skutków tego błędu nie widać od razu. Studnia działa poprawnie, a woda psuje się okresowo - najczęściej po intensywnych opadach i roztopach, kiedy do ujęcia trafia przesiąk z warstwy przypowierzchniowej. Naprawa po fakcie sprowadza się zwykle do wykonania nowego odwiertu.
6) Nieprzeprowadzenie próby wydajności studni
Odbiór ujęcia polega na ciągłym pompowaniu wody przez co najmniej godzinę, choć w studniach o większej głębokości próba powinna trwać kilka godzin. Intensywność pompowania dobiera się powyżej przewidywanego zapotrzebowania, standardowo ok. 1 m³/h. W jej trakcie mierzy się poziom zwierciadła statycznego i dynamicznego, czyli wielkość depresji przy zadanym wydatku - to na tej podstawie ustala się wydajność eksploatacyjną, a więc ilość wody, jaką można pobierać bez ryzyka odsłonięcia filtra.
Próba pełni jeszcze jedną funkcję. Ciągły przepływ porządkuje warstwy filtracyjne w złożu wodonośnym i wypłukuje z obsypki drobne frakcje, co bezpośrednio przekłada się na klarowność wody i trwałość ujęcia. Studnia oddana bez pompowania oczyszczającego długo podaje wodę z zawiesiną.
7) Rezygnacja z badania jakości wody
Po wywierceniu studni i zmierzeniu jej wydajności trzeba ocenić, jaką wodę ujęcie faktycznie podaje. Wstępna ocena obejmuje przezroczystość, zapach i smak, ale również twardość oraz zawartość związków żelaza. Twardość rozpoznaje się po intensywności pienienia mydła - w wodzie miękkiej piana powstaje obficie. Obecność żelaza ujawnia odstawienie przezroczystego naczynia z wodą na kilka godzin: brunatny osad na dnie i rdzawe zabarwienie po napowietrzeniu potwierdzają jego nadmiar.
Ocena organoleptyczna nie zastępuje badania laboratoryjnego. Woda z własnego ujęcia powinna trafić do laboratorium akredytowanego lub do stacji sanitarno-epidemiologicznej, gdzie oznacza się parametry bakteriologiczne oraz fizykochemiczne: żelazo, mangan, azotany, azotyny, jon amonowy, twardość, mętność, barwę, odczyn i przewodność. Bez niej nie da się ani stwierdzić, czy woda nadaje się do spożycia, ani prawidłowo dobrać uzdatniania.
Koszt zależy od zakresu i od miejsca zlecenia analizy. Samo badanie bakteriologiczne, obejmujące bakterie grupy coli, Escherichia coli i ogólną liczbę mikroorganizmów, to 150–300 zł. Zakres fizykochemiczny kosztuje 250–400 zł w zależności od liczby oznaczanych wskaźników. Pełny pakiet, wystarczający do doboru urządzeń uzdatniających, zamyka się w przedziale 450–800 zł.
Rozstrzał wynika ze sposobu wyceny. Stacje sanitarno-epidemiologiczne rozliczają zwykle każdy parametr osobno, więc suma oznaczeń wraz z kosztem poboru próby nierzadko przekracza 600 zł. Prywatne laboratoria akredytowane oferują natomiast zamknięte pakiety studzienne, w których ten sam zakres badań kosztuje 450–550 zł.
Jeśli wyniki wskażą konieczność uzdatniania, w niektórych przypadkach opłaca się rozważyć pogłębienie odwiertu i sięgnięcie do niższej warstwy wodonośnej. Dopiero szczegółowy skład wody pozwala dobrać właściwe urządzenia - odżelaziacz, odmanganiacz, zmiękczacz czy lampę UV - i określić wymaganą wydajność stacji uzdatniania.
8) Pominięcie dezynfekcji studni przed włączeniem jej do instalacji
Świeżo wykonany odwiert jest zanieczyszczony bakteriologicznie - narzędzia, rury i płuczka wprowadzają do niego mikroflorę z powierzchni. Dlatego przed pierwszym użytkowaniem studnię się dezynfekuje, najczęściej preparatem chlorowym, po czym pozostawia na kilkanaście godzin i wypompowuje aż do zaniku zapachu. Dopiero potem pobiera się próbkę do badania bakteriologicznego; wcześniejsze badanie da wynik niemiarodajny.
Ten sam zabieg powtarza się po każdej ingerencji w ujęcie: wymianie pompy, naprawie rury tłocznej, a bezwzględnie po zalaniu terenu wodą powodziową.
Zwieńczenie odwiertu bywa traktowane jako element drugorzędny, a stanowi ostatnią barierę między wodą użytkową a powierzchnią terenu. Głowica musi być szczelna, wyposażona w przepust kablowy z uszczelnieniem oraz w odpowietrzenie zabezpieczone siatką przed owadami i gryzoniami. Rurę osłonową wyprowadza się ponad poziom terenu albo umieszcza w studzience z pokrywą, której dno nie może być zalewane wodą opadową.
Otwarty koniec rury przykryty deską lub folią to najczęstsza przyczyna skażenia wody w ujęciu, które pod względem hydrogeologicznym wykonano poprawnie.
10) Dobór pompy wyłącznie na podstawie wydajności
Pompę głębinową dobiera się w dwóch osiach: wydajności i wysokości podnoszenia. Ta druga jest sumą różnicy poziomów między dynamicznym zwierciadłem wody a najwyższym punktem poboru, strat ciśnienia w rurociągu i armaturze oraz wymaganego ciśnienia roboczego w instalacji. Pominięcie któregokolwiek składnika kończy się pompą, która podaje wodę, ale nie utrzymuje ciśnienia przy jednoczesnym poborze w kilku punktach.
Pompa przewymiarowana szkodzi tak samo jak zbyt słaba. Jej wydajność nie powinna przekraczać wydajności eksploatacyjnej ustalonej podczas próby pompowania, w przeciwnym razie urządzenie wywołuje nadmierną depresję, zasysa drobne frakcje z obsypki i przyspiesza kolmatację filtra. Skutkiem jest woda z zawiesiną i szybkie zużycie wirników.
11) Zawieszenie pompy zbyt blisko dna studni
Pompa opuszczona na samo dno pracuje w strefie, gdzie gromadzi się piasek i namuł. Standardowo zawiesza się ją 1–2 m nad dnem odwiertu i jednocześnie co najmniej metr poniżej dynamicznego zwierciadła wody, z uwzględnieniem sezonowego obniżania się poziomu w okresach suszy. Producenci pomp określają też minimalny przepływ chłodzący wzdłuż silnika - w rurach o dużej średnicy konieczny bywa płaszcz chłodzący.
Ciężar urządzenia przenosi linka asekuracyjna ze stali nierdzewnej, a nie rura tłoczna ani przewód. Rura powinna mieć klasę ciśnieniową dobraną do głębokości zawieszenia i wysokości podnoszenia.
12) Brak zabezpieczenia przewodu elektrycznego zasilającego silnik pompy głębinowej
Sposób prowadzenia przewodu decyduje o niezawodności całego ujęcia. W żadnym wypadku nie może on służyć do opuszczania pompy ani przenosić jej ciężaru. W studniach o znacznej głębokości przewód mocuje się do rury tłocznej plastikowymi obejmami co 2–3 m, dzięki czemu nie powstają naprężenia rozciągające wywołane jego własną masą.
Równie istotny jest typ przewodu: musi być przeznaczony do stałej pracy w wodzie. Fabryczne połączenie przewodu silnika z przewodem zasilającym wykonuje się mufą termokurczliwą lub zalewaną - zwykła taśma izolacyjna oznacza awarię w perspektywie kilku miesięcy, a jej usunięcie wymaga wyciągnięcia całej kolumny.
Pompa głębinowa, stosowana głównie w instalacjach wodociągowych domów jednorodzinnych, gdzie lustro wody w studniach utrzymuje się poniżej 8 m. Pompa wyposażona jest w zawory zwrotne. Średnica urządzenia wraz z listwą osłonową przewodu elektrycznego nie przekracza 74 mm (fot. Wimest)
13) Brak zabezpieczenia pompy przed pracą na sucho
Silnik pompy głębinowej chłodzi i smaruje woda, w której jest zanurzony. Odsłonięcie wirników przy nadmiernym poborze albo przy sezonowym obniżeniu zwierciadła prowadzi do przegrzania i zatarcia urządzenia w kilkanaście minut. Zabezpieczeniem jest czujnik poziomu lub elektroda w odwiercie, presostat suchobiegu albo sterownik kontrolujący pobór prądu i przepływ, który odłącza zasilanie i podejmuje próbę ponownego rozruchu po zadanym czasie.
Ochrona ta ma wartość szczególnie w ujęciach o niewielkiej wydajności, gdzie kilkugodzinne podlewanie ogrodu potrafi wyczerpać zasób szybciej, niż warstwa wodonośna zdąży go odbudować.
14) Zastosowanie pompy jednofazowej zamiast trójfazowej
Rozruch pompy hydroforowej wiąże się z chwilowym, znacznym wzrostem poboru prądu - nawet czterokrotnie do pięciokrotnie wyższym od wartości nominalnej. Ten prąd rozruchowy bywa wyzwaniem dla instalacji elektrycznej budynku.
W typowych silnikach jednofazowych o mocy 1–1,5 kW pobór podczas rozruchu sięga 20–30 A. Obwód powinny wówczas zabezpieczać wyłączniki nadprądowe o charakterystyce C i właściwie dobranym prądzie znamionowym, uzupełnione wyłącznikiem różnicowoprądowym oraz poprawnie wykonanym uziemieniem. Silnik jednofazowy wymaga też skrzynki sterowniczej z kondensatorem rozruchowym, dobranej do konkretnego modelu pompy.
Przy pompach o większej mocy warto rozważyć silnik trójfazowy. Rozwiązanie to wyraźnie obniża prąd rozruchu, korzystnie wpływa na stabilność pracy instalacji elektrycznej i pozwala zastosować wyłącznik silnikowy chroniący uzwojenia przed zanikiem fazy.
15) Łączenie rur bez użycia przewodów elastycznych
W instalacji zasilanej pompą powierzchniową (zasysającą) połączenia z rurą ssącą i tłoczną wykonuje się przy użyciu przewodów elastycznych. Ograniczają one przenoszenie drgań na instalację i zapobiegają rozszczelnianiu się połączeń. Po stronie ssącej montuje się przewód spiralny, odporny konstrukcyjnie na zagniecenia pod wpływem podciśnienia. Po stronie tłocznej wystarczy popularny elastyczny wężyk w oplocie metalowym.
16) Brak zaworu zwrotnego za filtrem rurowym w instalacji doprowadzającej wodę ze studni
Uruchomienie wirnikowej pompy ssącej wymaga wcześniejszego zalania jej wodą - bez tego nie powstanie podciśnienie umożliwiające pracę. Przy zasilaniu ze studni abisyńskiej napełnienie pompy i rury ssącej bywa kłopotliwe, jeśli za filtrem rurowym nie zamontowano zaworu zwrotnego. Woda samoczynnie spływa wtedy z powrotem do studni i pompa nie podejmuje pracy.
W takiej konfiguracji poziom wody trzeba podnieść ręcznie, korzystając z pompy tłokowej albo podłączając duży zbiornik, który stopniowo napełni instalację, aż do zassania wody ze studni. Rozwiązaniem docelowym pozostaje jednak uzupełnienie zaworu.
17) Źle dobrany lub nieprawidłowo napełniony zbiornik przeponowy
Zbiornik przeponowy nie magazynuje wody na zapas - jego zadaniem jest ograniczenie liczby załączeń pompy. Za mała pojemność sprawia, że urządzenie startuje kilkadziesiąt razy na godzinę, co zużywa silnik szybciej niż wieloletnia praca ciągła i powoduje wahania ciśnienia w punktach poboru.
Drugi, częstszy błąd to zignorowanie ciśnienia poduszki powietrznej. Powinno ono być ustawione mniej więcej 0,2 bara poniżej ciśnienia załączenia pompy i wymaga kontroli przynajmniej raz w roku, przy zbiorniku pozbawionym wody. Zbiornik z ubytkiem powietrza zachowuje się jak odcinek rury, a objawem jest właśnie taktowanie pompy. Alternatywą dla klasycznego układu hydroforowego jest pompa ze sterowaniem falownikowym, która utrzymuje stałe ciśnienie i pozwala zastosować zbiornik o niewielkiej pojemności.
18) Rezygnacja z filtra mechanicznego na wejściu do instalacji
Woda z własnego ujęcia niesie drobne frakcje mineralne nawet wtedy, gdy pozostaje klarowna. Filtr mechaniczny, najlepiej siatkowy z możliwością płukania wstecznego, montuje się bezpośrednio za zestawem hydroforowym, przed wszystkimi urządzeniami uzdatniającymi. Bez niego piasek dostaje się do zaworów, głowic termostatycznych, baterii i zaworów napełniających w spłuczkach, a uszkodzenia ujawniają się stopniowo w całym domu.
W układach z pompą powierzchniową filtr wstępny zabezpiecza też samą pompę, której uszczelnienie mechaniczne jest szczególnie wrażliwe na zawiesinę.
19) Ulokowanie hydroforu blisko pomieszczeń mieszkalnych
Hałas generowany przez zestaw hydroforowy bywa uciążliwy, jeśli nie ma możliwości umieszczenia go w wyciszonym pomieszczeniu. Rozwiązaniem może być lokalizacja w studzience zewnętrznej, ustawionej bezpośrednio nad ujęciem. Studzienka powinna mieć dno bez szczelin, umożliwiające odprowadzenie wody w razie przecieku, oraz zabezpieczenie termiczne na okres zimy.
Jeżeli zestaw pozostaje w budynku, warto ustawić go na podkładkach wibroizolacyjnych i połączyć z instalacją przewodami elastycznymi. Sam montaż urządzenia na wspólnej ścianie z sypialnią przenosi drgania konstrukcją, niezależnie od wyciszenia pomieszczenia.
20) Niezabezpieczenie przed zamarzaniem wszystkich odcinków doprowadzających wodę do domu
Rury prowadzące wodę do budynku układa się poniżej strefy przemarzania gruntu, która w Polsce sięga od ok. 0,8 m na zachodzie do 1,4 m na północnym wschodzie; w praktyce przyjmuje się głębokość co najmniej 1,5 m. Tam, gdzie nie da się jej zachować, przewód wymaga izolacji termicznej, a niekiedy kabla grzejnego.
Newralgiczne pozostają miejsca przejść i zakończeń: przepust przez ścianę fundamentową, odcinek pionowy przy głowicy studni oraz wodomierz montowany w nieogrzewanej piwnicy, gdzie temperatura zimą potrafi spaść poniżej 0°C. Instalacja powinna mieć również zawór spustowy pozwalający opróżnić odcinki narażone na zamarznięcie, na przykład zasilanie kranów ogrodowych.
21) Połączenie instalacji studziennej z siecią wodociągową
Tam, gdzie działka ma zarówno przyłącze wodociągowe, jak i własne ujęcie, pojawia się pokusa spięcia obu źródeł w jedną instalację i przełączania ich zaworami. Jest to niedopuszczalne: w razie spadku ciśnienia w sieci woda ze studni może przedostać się do wodociągu, skażając instalację poza granicą działki. Zawór zwrotny nie jest tu wystarczającym zabezpieczeniem, ponieważ jego niesprawność nie jest w żaden sposób sygnalizowana.
Prawidłowe rozwiązanie polega na całkowitym rozdzieleniu obu instalacji albo na zastosowaniu przerwy powietrznej, czyli napełnianiu zbiornika pośredniego swobodnym wypływem, bez fizycznego połączenia rurociągów. Ciśnienie w instalacji domowej wytwarza wtedy zestaw hydroforowy pobierający wodę ze zbiornika, a nie pompa włączona w przyłącze - takiego montażu regulaminy dostarczania wody zwykle zabraniają, ponieważ urządzenie zasysające obniża ciśnienie w sieci na koszt pozostałych odbiorców. Zamiar korzystania z dwóch źródeł trzeba zgłosić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, które rozlicza ścieki na podstawie ilości pobranej wody i zwykle wymaga opomiarowania ujęcia własnego.
22) Zaniechanie przeglądów i regeneracji ujęcia
Studnia nie jest urządzeniem bezobsługowym. Wydajność spada z czasem wskutek kolmatacji filtra i obsypki, czyli zarastania szczelin osadami mineralnymi i biologicznymi. Objawem jest stopniowe wydłużanie się czasu pracy pompy i wzrost depresji przy tym samym poborze. Przywrócenie parametrów umożliwia regeneracja mechaniczna lub chemiczna, wykonywana przez firmę wiertniczą - im później się ją podejmie, tym mniejsza jej skuteczność.
Do rutynowej obsługi należą też kontrola ciśnienia w zbiorniku przeponowym, płukanie filtra mechanicznego, wymiana wkładów i złóż w urządzeniach uzdatniających zgodnie z zaleceniami producenta oraz coroczne badanie wody, przynajmniej w zakresie bakteriologicznym i podstawowych parametrów fizykochemicznych. Skład wody w ujęciu potrafi zmieniać się w czasie, zwłaszcza w rejonach o intensywnej gospodarce rolnej.
Od 1998 roku Redakcja "Budujemy Dom" tworzy społeczność pasjonatów budownictwa, którzy z chęcią dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem. Nasz zespół to wykwalifikowani redaktorzy, architekci, inżynierowie i specjaliści z różnych dziedzin budownictwa, którzy stale poszerzają swoją wiedzę i śledzą najnowsze trendy.
12
