Możliwość dbania o kondycję fizyczną, miły sposób spędzenia wolnego czasu oraz integracja rodzinna to korzyści płynące z zainstalowania wokół domu urządzeń, które pozwolą oddawać się sportowi i rekreacji.
Zanim wytyczymy plac, warto sprawdzić, czy pomysł się „broni”, czy będzie wygodny w użyciu, czy da się go technicznie wykonać na danym terenie, jak wpisze się w wygląd ogrodu i ile będzie kosztować.
Zgłoszenie w starostwie. Budowa przydomowych boisk i kortów rekreacyjnych na otwartej przestrzeni nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego inwestycja podlega jednak obowiązkowi zgłoszenia we właściwym starostwie powiatowym lub urzędzie miasta na prawach powiatu. We wniosku trzeba określić zakres robót, dołączając opis techniczny i mapę sytuacyjną z usytuowaniem placu.
Uwaga: zgłoszenie samego „utwardzenia terenu” bez wzmianki o przeznaczeniu sportowym bywa kwestionowane przez organy nadzoru, które utwardzony plac z koszem czy bramkami traktują jako obiekt sportowo-rekreacyjny.
MPZP i powierzchnia biologicznie czynna. Przed rozpoczęciem prac trzeba zweryfikować zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Dokumenty te wyznaczają maksymalny wskaźnik utwardzenia terenu oraz minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej (PBC). Warto pamiętać, że przepuszczalność wody nie jest tym samym co PBC - zgodnie z § 3 pkt 22 Warunków Technicznych za powierzchnię biologicznie czynną uznaje się teren zapewniający naturalną wegetację roślin. Oznacza to, że nawet ażurowe płytki PP czy sztuczna trawa ułożona na podbudowie z kruszywa, choć dobrze odprowadzają wodę, w dokumentacji urzędowej liczą się jako powierzchnia utwardzona o wskaźniku PBC równym 0%, tak jak wylewka betonowa czy asfalt. Na małych działkach trzeba to uwzględnić w bilansie zagospodarowania terenu, by nie przekroczyć dopuszczalnych limitów zabudowy.
Sąsiedzi i hałas. Dudnienie piłki o podłoże, uderzenia o tablicę do kosza i okrzyki graczy mogą stać się źródłem konfliktów. Zgodnie z art. 144 Kodeksu cywilnego właściciel nieruchomości ma obowiązek ograniczać immisje, które zakłócają korzystanie z posesji sąsiednich ponad przeciętną miarę. Płytę boiska najlepiej więc odsunąć od granicy działki i okien domów sąsiadów na odległość minimum kilku metrów, a optymalnie 10 metrów - taki bufor dla boisk i miejsc rekreacyjnych wskazuje też § 40 ust. 3 Warunków Technicznych.
O funkcjonalności przydomowej nawierzchni decyduje jej reakcja na opady deszczu - zalegająca woda po prostu uniemożliwia grę.
Podłoże pod nawierzchnie twarde i syntetyczne wymaga:
Ważne: woda spływająca z płyty boiska musi zostać zagospodarowana w granicach własnej posesji, a jej odprowadzanie na działkę sąsiada jest zabronione. Wynika to z art. 234 ustawy Prawo wodne oraz § 28 Warunków Technicznych, które nakazują tak ukształtować teren i system odwodnienia, by opady nie oddziaływały na nieruchomości sąsiednie. W praktyce oznacza to podłączenie drenażu do studni chłonnej, zbiornika retencyjnego lub tzw. ogrodu deszczowego na własnym gruncie.
Przy domu można trenować niemal każdą dyscyplinę: piłkę nożną, ręczną, siatkówkę, koszykówkę, ringo, dwa ognie, hokej na trawie, unihokej, badminton, tenis ziemny, a nawet krykiet. Wystarczy wygospodarować odpowiedni plac i dobrać materiał wykończeniowy.
Brak miejsca na pełnowymiarowy plac gry nie stanowi przeszkody w uprawianiu sportu. Zawodowe boiska piłkarskie osiągają do 110 m długości, kort tenisowy mierzy 18,23 x 36,57 m, boisko siatkarskie ma wymiary 18 x 9 m, plac do piłki ręcznej to 20 x 40 m, a do koszykówki zalecane jest pole 12 x 24 m.
Przydomowe boisko powinno powstać na takim placu, na jaki pozwala działka i budżet. Można je dopasować kilkoma sposobami:
W przydomowych realiach pełny mecz koszykarski z powodzeniem zastępuje rywalizacja wedle zasad streetballa z jednym koszem. Klasyczna wysokość zawieszenia obręczy wynosi 305 cm, a optymalne wymiary tablicy to 120 x 180 cm. Dla dzieci kosz warto zamontować niżej. Przy braku wolnego placu obręcz można przykręcić bezpośrednio do pozbawionej okien ściany garażu, ściany domu, słupa bądź pnia drzewa.
Zamiast bramki piłkarskiej o wymiarach 2,44 x 7,32 m na przydomowym boisku wystarczy ustawić bramkę do piłki ręcznej o wymiarach 2 x 3 m. Taka wielkość sprawdza się także w hokeju na trawie, w którym oficjalne przepisy wymagają bramki o wymiarach 2,14 x 3,66 m. Do unihokeja potrzebne są mniejsze bramki mierzące 60 x 90 cm.
Do rozgrywek siatkarskich taśmę zawiesza się na wysokości 243 cm dla mężczyzn oraz 224 cm dla kobiet - te same wytyczne co do wysokości siatki obowiązują w przepisach ringo. W amatorskich warunkach siatkę można zastąpić zwykłym sznurkiem do suszenia bielizny. Z kolei w badmintona (kometkę) gra się na klasycznym polu o wymiarach 13,4 x 6,1 m z siatką zawieszoną na pułapie 1,5 m.
W tenisie ziemnym siatka ma wysokość 91,5 cm na środku oraz 1,06 m przy słupkach bocznych. Technikę uderzeń można doskonalić także poza boiskiem na niewielkim skrawku utwardzonego placu. Wystarczy odbijać piłkę od ściany z linią wyznaczoną kredą na wysokości siatki - na takiej ścianie dzieci chętnie oddawać się będą również rozlicznym zabawom z piłkami. Ponadto ścianę garażową można przekształcić w domową ściankę wspinaczkową lub tarczę do trenowania piłkarskich kopnięć.
Skomentuj
