Szukając materiałów na ścianę zewnętrzną domu, należy najpierw określić parametry jakim powinny odpowiadać przegrody zewnętrzne.
Około 90% budynków jednorodzinnych ma murowane ściany zewnętrzne - jedno-, dwu- lub trójwarstwowe. Reszta domów powstaje m.in. w technologii szkieletowej, prefabrykowanej, z użyciem bali. Te dane statystyczne mogą w dużym stopniu ukierunkować decyzję, podobnie jak poznanie parametrów, jakie winny spełniać.
Wiadomo - ściany budynków jednorodzinnych przenoszą o wiele mniejsze obciążenia, niż w przypadku dużych obiektów wielorodzinnych, lecz również w nich występują miejsca szczególnie obciążone, np. wąskie filary między oknami, nadproża, wieńce. Z tego powodu te elementy wykonuje się najczęściej z betonu zbrojonego, czyli budulca solidniejszego od reszty przegrody.
W trakcie wybierania materiałów na ściany, warto uwzględnić jeszcze inny ważny aspekt wytrzymałości, o ogromnym znaczeniu na etapie eksploatacji - możliwość i sposób zawieszania na nich ciężkiego sprzętu domowego, np. szafek kuchennych. Na ścianie wzniesionej z ceramiki poryzowanej lub betonu komórkowego trzeba będzie używać specjalnych kołków, bądź kotew chemicznych, podczas gdy do ścian z materiałów pełnych o dużej wytrzymałości (z pełnej cegły, betonu, silikatu) - zwykłych kołków rozporowych.
Czyli izolacyjność termiczna, od której zależą późniejsze koszty ogrzewania budynku. Określa ją wartość współczynnika przenikania ciepła U. Aktualne przepisy stanowią, że jego maksymalna normatywna wartość w odniesieniu do ścian zewnętrznych powinna wynosić najwyżej 0,20 W/(m2·K).
Problem jednak w tym, że trudno o materiały, które jednocześnie cechuje wymagana wytrzymałość i tak dobry współczynnik izolacyjności cieplnej. Aby spełnić te oczekiwania, zazwyczaj stawia się ściany dwu- lub trójwarstwowe (część nośna, jak sama nazwa wskazuje, odpowiada za wytrzymałość, natomiast termoizolacja - za ciepłochronność). Ściany jednowarstwowe wykonuje się z materiałów o wysokiej termoizolacyjności i grubości co najmniej 40-50 cm.
Dobry wskaźnik akumulacyjności, czyli zdolności do magazynowania ciepła, mają ściany warstwowe wzniesione z materiałów ciężkich (betonu, silikatów, pełnej cegły) i od zewnątrz zaizolowane grubą warstwą ocieplenia. W pomieszczeniach z takimi przegrodami następuje stabilizacja temperatury i efektywniejsze wykorzystanie energii pochodzącej z nasłonecznienia budynku.
Specjaliści zalecają dążenie do osiągnięcia izolacji akustycznej ścian na poziomie Rw przynajmniej 50 dB. Jeśli dom stawia się w pobliżu lotniska, linii kolejowej, ruchliwej drogi, obiektów przemysłowych lub po prostu w mieście, rekomendują wzniesienie ścian zewnętrznych trójwarstwowych albo dwuwarstwowych ocieplonych metodą lekką suchą, a nie lekką mokrą z tynkiem cienkowarstwowym, przy użyciu materiałów o dużej gęstości i masie (beton, silikaty, pełna cegła) oraz miękkich i włóknistych (wełna mineralna - w tłumieniu dźwięku jest lepsza od styropianu).
Chodzi głównie o to, żeby fachowcy, konfigurujący składniki ściany zewnętrznej, ułożyli je w sposób nie pozwalający parze wodnej na skraplanie się wewnątrz przegrody (jeśli natomiast z jakiś powodów nie udaje się tego uniknąć, powinni sprawić, że wilgoć na pewno odparuje w okresie letnim). Dobrą paroprzepuszczalność wykazują materiały porowate, np. beton komórkowy, oraz włókniste, np. wełna mineralna, a co za tym idzie - np. dwuwarstwowa ściana, wzniesiona z tych materiałów, pod warunkiem, że zostanie wykończona tynkiem o wysokiej paroprzepuszczalności. Tę cechę mają również ściany jednowarstwowe.
Przez prawidłowo wzniesione ściany zewnętrzne powietrze nie przepływa w niekontrolowany sposób. Jest to ważne w kontekście skutecznego działania domowego systemu wentylacyjnego.
Redakcja: Lilianna Jampolska
fot. otwierająca: Bruk-Bet (Termalica)
Skomentuj
