Nawiewniki powietrza służą zaopatrzeniu pomieszczeń w świeże powietrze w sposób kontrolowany zależny od potrzeb użytkowników. Do wyboru mamy nawiewniki okienne i ścienne, regulowane ręcznie i automatycznie: reagujące na różnicę wilgotności i ciśnienia.
Nawiewniki ciśnieniowe. Wyposażone są w samoczynnie działający regulator przepływu (reagujący na różnicę ciśnień), dzięki któremu ilość nawiewanego powietrza jest stała, niezależna od warunków atmosferycznych (wiatr, zimno). Dodatkowo umożliwiają ręczną regulację do zamknięcia włącznie.
Są to nawiewniki szczelinowe, montowane w górnych, poziomych profilach okna. Składają się z czerpni powietrza montowanej na zewnątrz oraz regulatora montowanego po wewnętrznej stronie okna. Elementy te połączone są szczeliną w profilach okna, umożliwiającą przepływ powietrza.
Samoczynny (automatyczny) regulator przepływu umieszczony jest w czerpni powietrza. Elementem sterującym jest aerodynamiczny płat aluminiowy „pływający” w strumieniu przepływającego powietrza. W miarę wzrostu prędkości powietrza płat unosi się i obraca wokół górnej krawędzi, przymykając przekrój przelotu. Gdy prędkość maleje, płat opada, zapewniając w ten sposób stały strumień przepływającego powietrza, niezależnie od warunków zewnętrznych.
Czerpnia dodatkowo osłania przed wnikaniem wody deszczowej, wyposażona jest również w siatkę przeciw owadom.
Nawiewniki można też regulować ręcznie pokrętłem mechanizmu napędowego lub sznureczkami z obciążnikami.
Nawiewniki higrosterowane. Wyposażone są w higrometr sterujący wielkością strumienia powietrza zależnie od zawartości pary wodnej w pomieszczeniu.
Elementem odpowiedzialnym za automatyczną regulację jest higrometr z czujnikiem poliamidowym, który mierzy wilgotność względną powietrza w pomieszczeniu i steruje położeniem przepustnicy nawiewnika. W ten sposób dostosowuje wydajność wentylacji do poziomu wilgotności – zwiększa wydajność przy dużej wilgotności, zmniejsza przy małej.
Sterownik z higrometrem montowany jest po wewnętrznej stronie okna. Na zewnątrz znajduje się czerpnia powietrza osłaniająca szczelinę przed wodą deszczową. Ma ona również siatkę przeciw owadom.
Nawiewniki montuje się w tzw. pomieszczeniach czystych, a więc w pokojach.
Urządzeń tych natomiast nie należy montować w kuchniach, łazienkach i toaletach, skąd zużyte powietrze powinno być odprowadzane na zewnątrz budynku.
Część okien sprzedawana jest z fabrycznie zamontowanymi nawiewnikami, ale można kupić okna szczelne, a nawiewniki zamontować w ścianie. Nawiewniki ścienne mają zazwyczaj większą wydajność niż okienne. Produkuje się je w dwóch wersjach:
Nawiewniki można zamontować też za lub tuż nad grzejnikiem.
Przełomowym momentem dla rynku stolarki był 1 stycznia 2009 roku. To wtedy skończyła się era okien o wysokim współczynniku infiltracji powietrza (0,5–1,0 m³/(m·h·daPa2/3)), które z racji swojej naturalnej nieszczelności nie wymagały dodatkowego napowietrzania.
Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki), współczesna stolarka musi być maksymalnie szczelna. Z tego względu, w budynkach wyposażonych w wentylację grawitacyjną, grawitacyjną wspomaganą lub mechaniczną wywiewną, dopływ odpowiedniej ilości powietrza zewnętrznego należy zapewnić przez urządzenia nawiewne (nawiewniki). Montuje się je w oknach, drzwiach balkonowych lub w zewnętrznych przegrodach ściennych.
Oznacza to konieczność instalacji nawiewników w tzw. pokojach czystych (salon, sypialnie, gabinet). Zapewnia to prawidłowy przepływ świeżego powietrza w kierunku pomieszczeń wyposażonych w kratki wyciągowe (łazienka, kuchnia, toaleta). Zupełnie inaczej wygląda sytuacja w domach z wentylacją mechaniczną nawiewno-wywiewną (rekuperacją) – w tym przypadku stosowanie nawiewników jest błędem, a wszystkie okna muszą pozostać całkowicie szczelne.
Skomentuj
