| Co, gdzie, jak?Każdy z elementów budynku ma swoją specyfikę, w kwestii izolacji wymaga zatem indywidualnego potraktowania. Można jednak przyjąć nieco uogólniającą zasadę, że tam, gdzie izolacja będzie miała kontakt z gruntem, murem czy betonowym podkładem, właściwym materiałem będzie styropian lub polistyren ekstrudowany, natomiast do ocieplania elementów drewnianych odpowiedniejsza jest któraś z odmian wełny mineralnej. W szczególnych przypadkach można od tej reguły odstąpić – np. tam, gdzie decydujące będzie kryterium wysokiej odporności ogniowej, izolacyjności akustycznej lub paroprzepuszczalności. Przykładowo: dla ścian zewnętrznych z betonu komórkowego znacznie odpowiedniejszym materiałem izolacyjnym będzie wełna mineralna, jej paroprzepuszczalność zrównoważy bowiem w pewnym stopniu nasiąkliwość bloczków betonowych. W fundamentach Tu, ze względu na kontakt izolacji z wilgotnym podłożem, decyduje nasiąkliwość materiału izolacyjnego, dlatego najodpowiedniejszy będzie styropian. Jeśli fundamenty narażone są na stały kontakt z wodą – przy wysokim poziomie wód gruntowych lub na ścisłych, ciężkich, nieprzepuszczalnych glebach – najlepiej będzie zastosować specjalną odmianę styropianu „hydro” lub polistyren ekstrudowany. W podłodze na gruncie W tym przypadku alternatywą dla styropianu (zwykle klasy FS20) i polistyrenu ekstrudowanego (wykorzystywanych tu, podobnie jak w fundamentach, ze względu na ich znikomą nasiąkliwość) może być lekkie kruszywo keramzytowe – materiał również mało nasiąkliwy i mrozoodporny, a przy tym nie stanowiący atrakcji kulinarnej dla gryzoni. W ścianach Tu rodzaj, a także sposób ułożenia materiału izolacyjnego zależny jest od przyjętej technologii budowy ścian. W murowanej ścianie dwuwarstwowej ocieplenie można wykonać na dwa sposoby: metodą lekką mokrą, w której izolację cieplną (najczęściej płyty styropianowe) mocuje się na klej do warstwy nośnej, pokrywając ją następnie tynkiem cienkowarstwowym, lub metodą lekką suchą – wypełniając przymocowany do ściany ruszt drewniany płytami ocieplenia (w tym przypadku z reguły stosuje się wełnę mineralną). W ścianie trójwarstwowej warstwę ocieplenia umieszcza się pomiędzy ścianą nośną a ścianką elewacyjną. Izolację ze styropianu mocuje się tu podobnie, jak w ścianie dwuwarstwowej (można przy tym wykorzystać tańsze płyty EPS 50-042), wznosząc jednocześnie zewnętrzną warstwę muru, dzięki czemu budowa ścian przebiega jednoetapowo. W przypadku wełny mineralnej ściana trójwarstwowa powstaje w praktyce dwuetapowo: najpierw warstwa nośna, a później ocieplenie z warstwą elewacyjną. Wynika to z konieczności zachowania szczeliny wentylacyjnej (szer. 1,5-2 cm), umożliwiającej odprowadzenie nadmiaru wilgoci i zapobiegającej zawilgoceniu wełny. Przy murowaniu jednoetapowym trudno byłoby uniknąć zalania szczeliny spadającą zaprawą, a także solidnie zamocować wełnę za pomocą talerzyków dociskowych. Ocieplenie w ścianie trójwarstwowej można także wykonać z płyt pianki poliuretanowej lub z wdmuchiwanych pomiędzy warstwy muru włókien celulozy. Alternatywą może też być wtryskiwana pianka krylaminowa. Rozwiązania te są jednak mniej popularne z uwagi na wyższą cenę. Do ocieplenia ścian wzniesione w technologii szkieletowej z reguły używa się wełny mineralnej, dzięki jej elastyczności łatwo nią bowiem szczelnie wypełnić przestrzenie pomiędzy elementami szkieletu nośnego. Dużym atutem wełny jest w tym przypadku jej całkowita niepalność, która dla domu o szkielecie drewnianym stanowi dodatkowe zabezpieczenie przeciwpożarowe. W dachu W najpopularniejszych w Polsce dachach stromych (spadzistych) jako materiał ociepleniowy wykorzystuje się najczęściej sprężystą i elastyczną wełnę mineralną. Łatwo nią szczelnie wypełnić przestrzenie pomiędzy krokwiami (należy przy tym pamiętać, by mocowana płyta lub mata była o ok. 2 cm szersza niż wymiar wypełnianej nią przestrzeni). Istotne jest również, że niepalna wełna chroni w pewnym stopniu elementy więźby dachowej przed ogniem. Wełnę można zastąpić płytami pianki poliuretanowej lub włóknami celulozy, wdmuchiwanymi w izolowaną przestrzeń za pomocą urządzenia tłoczącego. Poziome płaszczyzny w konstrukcji dachu spadzistego (strop drewniany nad poddaszem użytkowym) można ocieplić – poza wymienionymi materiałami izolacyjnymi – granulatem wełnianym, keramzytowym lub perlitem ekspandowanym, wszystkie te tworzywa są bowiem lekkie i mają dobre własności izolacyjne. Do ocieplania dachów płaskich (stropodachów) wykorzystuje się twarde odmiany styropianu lub płyty polistyrenu ekstrudowanego – materiały nienasiąkliwe, o dużej wytrzymałości. Wyjątek stanowi tu stropodach wentylowany o budowie zbliżonej do konstrukcji tradycyjnego dachu stromego; podobnych materiałów możemy użyć również do jego ocieplenia. W podłogach Tu – wyłączając omówiony wcześniej przypadek podłogi na gruncie – najistotniejszym parametrem warstwy izolacyjnej będzie jej dźwiękochłonność. Na stropach budynków w technologii murowanej najskuteczniejszą barierę dla dźwięków stworzy warstwa (gr. 3-5 cm) styropianu tzw. akustycznego, płyt twardej wełny mineralnej lub mata z pianki poliuretanowej. Niezależnie od wybranego materiału, izolację należy ułożyć w systemie tzw. podłogi pływającej -. Polega on na połączeniu poziomej płaszczyzny materiału izolacyjnego z niskim paskiem przyściennym na obwodzie całego pomieszczenia, który oddzieli od ścian wykonaną później na izolacji wylewkę bądź suchy jastrych. Zapobiegnie to przenoszeniu drgań (pochodzących np. od kroków) z podłogi na ściany budynku. Jako izolacja akustyczna w stropie drewnianym najodpowiedniejsze będą płyty miękkiej lub średnio twardej wełny mineralnej, którymi wypełnia się przestrzeń pomiędzy belkami stropowymi. |