Taras nad pomieszczeniem to jeden z najtrudniejszych wykonawczo elementów budynku. Zwracamy uwagę, na jakie błędy należy uważać podczas jego remontu.
To jeden z najgorszych błędów. Na tarasie niezbędny jest 2% spadek! Jeżeli go nie ma, woda będzie stała na okładzinie. Kiedy dostanie się pod płytki i zamarznie, odspoi je i kolejne warstwy będą narażone na niszczący wpływ czynników atmosferycznych. Jeszcze gorzej będzie, gdy taras ma spadek, ale w złym kierunku - wtedy na zawilgocenie narażone są także ściany budynku.
Cała przestrzeń pod okładziną ma być dokładnie wypełniona klejem, niedopuszczalne jest mocowanie płytek na klej nakładany "plackami".
Do wykańczania tarasu najlepiej używać zaimpregnowanych desek - ewentualnie materiał można pomalować czy zaolejować dopiero po zamontowaniu. Drewniane pokrycie wymaga ponadto systematycznej konserwacji (olejowania raz w roku; odnawiania powłoki z lakieru i impregnacji raz na kilka lat), aby nie uległo korozji biologicznej, powodowanej przez wodę, promienie UV, glony.
Każdy taras wyniesiony wyżej niż na 0,5 m ponad grunt należy zabezpieczyć wytrzymałą balustradą, o wysokości przynajmniej 90 cm. Odstępy między jej elementami wypełniającymi (oraz u dołu) powinny być niewielkie - ok. 15 cm - aby nie mogło przecisnąć się między nimi dziecko. Na etapie wylewania płyty tarasowej trzeba pamiętać o wykonaniu mocowań pod słupki balustrady - montowanie ich na wykończonym już tarasie może prowadzić do powstania nieszczelności. Alternatywnym rozwiązaniem jest przytwierdzenie słupków do bocznej krawędzi płyty.
Brzegi tarasu muszą być zakończone okapnikiem z blachy, wysuniętym 3-5 cm poza jego krawędź. Elementy te mocuje się w warstwie kleju do płytek. Zapobiegają wpływaniu wody pod okładzinę i zabezpieczają przed zaciekami na elewacji.
Nadają się tylko płytki mrozoodporne - te przeznaczone do wnętrz poddane działaniu niskiej temperatury będą pękać, kruszyć się i odspajać. Na tarasie lepiej sprawdzą się mniejsze - wielkoformatowe mogą pękać w następstwie naprężeń, jakim podlega konstrukcja tarasu. Ze względu na naprężenia, kleje i zaprawy spoinowe muszą być elastyczne.
Jeśli woda przedostanie się przez izolacje, wcześniej czy później cały taras będzie do wymiany.
Płyta tarasu powinna być oddzielona od ścian i podzielona na pola o boku długości 3-4 m. Dylatacje płyty mają pokrywać się z linią łączenia płytek. Jeżeli ich zabraknie, taras będzie pękał.
Janusz Werner
3
