Wełnę mineralną dzieli się na dwa rodzaje - skalną i szklaną. Wyroby te różnią się zasadniczo pod względem parametrów termicznych i mechanicznych.
Surowcem wykorzystywanym do produkcji wełny skalnej są skały wulkaniczne, a wełna szklana powstaje z piasku kwarcowego i stłuczki szklanej. Oprócz wykorzystywanych surowców różnicą między tymi materiałami jest m.in. gęstość wyrobu, która dla wełny szklanej waha się w zakresie od 10 do 150 kg/m3, a dla wełny skalnej w zakresie od ok. 30 do 180 kg/m3.
Izolacyjność cieplną materiałów określa współczynnik przewodzenia ciepła λ. Im niższa λ, tym lepsza izolacyjność cieplna. Wełna szklana może osiągnąć wartości dochodzące do 0,030 W/(m·K), podczas gdy najniższy współczynnik λ dla wełny skalnej wynosi 0,033 W/(m·K). Pod względem izolacyjności cieplnej wełna szklana przewyższa wełnę skalną.
Zupełnie inaczej wygląda kwestia parametrów mechanicznych. Im wyższa gęstość produktu, tym wyższa wytrzymałość na ściskanie. Wełna skalna umożliwia wytwarzanie wyrobów o bardzo dużej gęstości, dlatego wszędzie tam, gdzie materiał izolacyjny poddawany jest dużym obciążeniom, konieczne jest zastosowanie wełny skalnej.
Dla materiałów izolacyjnych istotnym parametrem jest też odporność na wysoką temperaturę. Zarówno wełna skalna jak i wełna szklana zaliczane są do materiałów niepalnych o najwyższej klasie reakcji na ogień A1. Wełna skalna jest w stanie sprostać temperaturze dochodzącej nawet do 1000°C, a wełna szklana wytrzymuje temperaturę do 600-700°C. Zatem wszędzie tam, gdzie wymagana jest izolacja elementów poddawanych działaniu wysokich temperatur, należy zastosować wełnę skalną.
Zuzanna Pachlewska
Doradca Techniczny PETRALANA
Skomentuj
