9-16 minut 
Systemy suchej zabudowy 
61 650 07 00 
Szyszkowa 6 62-002 Suchy Las 
Ściana z płyt g-k zamiast ściany murowanej
Ściany z płyt gipsowo-kartonowych są chętnie wybierane podczas remontów, adaptacji poddaszy i zmian układu pomieszczeń. Ich największą zaletą jest lekka konstrukcja, która w mniejszym stopniu obciąża strop niż tradycyjna ściana murowana. Ma to znaczenie zwłaszcza tam, gdzie nie można dowolnie zwiększać obciążeń konstrukcyjnych budynku.
Taka ściana jest też szybka w montażu. Nie wymaga przerw technologicznych związanych ze schnięciem tynków, a prace można prowadzić niezależnie od warunków pogodowych. W razie zmiany aranżacji wnętrza konstrukcję można stosunkowo łatwo rozebrać albo wykonać ponownie w innym miejscu.
Profile stalowe i płyty g-k dają również dużą swobodę projektową. Przy użyciu profili o przebiegu krzywoliniowym można wykonać ściany łukowe i ciekawie podzielić przestrzeń. Dodatkową zaletą są dobre parametry akustyczne, wysoka odporność ogniowa oraz oszczędność miejsca, szczególnie przy zastosowaniu profili o szerokości 50, 75 lub 100 mm.
Płyty gipsowo-kartonowe mają gładką powierzchnię, którą trudno uzyskać przy tradycyjnych tynkach. Dzięki temu są dobrym podłożem pod malowanie, tapetowanie i płytki ceramiczne. Gips ma także zdolność wchłaniania nadmiaru wilgoci z powietrza i oddawania jej wtedy, gdy powietrze staje się zbyt suche. To pomaga utrzymać korzystny mikroklimat w pomieszczeniu.
Od czego zacząć budowę ściany z płyt gipsowo-kartonowych?
Prace należy rozpocząć od dokładnego wytyczenia przebiegu ściany. To jeden z najważniejszych etapów, ponieważ od precyzji pomiarów zależy końcowy efekt montażu. Najprostszym narzędziem do wyznaczenia linii na podłodze, suficie i ścianach jest sznur traserski.
Następnie trzeba dobrać odpowiednią grubość ściany. Zależy ona od wysokości planowanej konstrukcji, wymaganej izolacyjności akustycznej, liczby warstw płyt oraz instalacji, które mają zostać ukryte wewnątrz przegrody. Najczęściej stosuje się profile o szerokości 50, 75 lub 100 mm.
Po wytyczeniu linii montuje się profile U do podłogi i sufitu oraz profile C do ścian. Elementy stykające się z podłożem należy wcześniej okleić specjalną taśmą akustyczną. To prosty, ale ważny detal, który ogranicza przenoszenie dźwięków z sąsiednich pomieszczeń i poprawia parametry akustyczne gotowej ściany.
Stabilne mocowanie profili U i C
Profile mocuje się do podłoża za pomocą kołków szybkiego montażu. Przy profilu C mocowanym do ściany stosuje się minimum trzy kołki na wysokość 3 m pomieszczenia. Profile U montowane do podłogi i sufitu mocuje się zwykle kołkami rozmieszczonymi co 1 m.
Ważne, aby kołki trafiały w stabilne podłoże. Jeżeli podłoże jest słabsze, rozstaw mocowań można zmniejszyć. Lepsze zagęszczenie punktów mocowania zwiększy sztywność konstrukcji i ograniczy ryzyko późniejszych odkształceń.
Po zamocowaniu profili U oraz startowych profili C należy dokładnie zmierzyć wysokość pomieszczenia i przyciąć pionowe profile C. Trzeba zostawić niewielki luz montażowy. Profile pionowe powinny być krótsze od wysokości pomieszczenia o 10–15 mm.
Rozstaw słupków w ścianie z g-k
Pionowe profile C ustawia się zwykle w rozstawie od 30 do 60 cm. Odległość między słupkami zależy od rodzaju ściany, jej wysokości oraz planowanej okładziny. Należy pamiętać, że pionowych profili C nie skręca się z poziomymi profilami U. Do konstrukcji przykręcana jest dopiero płyta gipsowo-kartonowa.
Podczas montażu warto unikać sztukowania profili. Najlepiej kupić elementy w długościach jak najbardziej zbliżonych do potrzebnego wymiaru albo nieco dłuższe i przyciąć je na miejscu. Jeżeli przedłużanie profili jest konieczne, zakładka powinna mieć co najmniej 40 cm. Łączenia nie mogą wypadać w jednej linii. Powinny być wykonywane naprzemiennie, na przykład raz od góry, raz od dołu.
Wzmocnienia przy otworach drzwiowych
W miejscach otworów drzwiowych należy zastosować wzmocniony profil ościeżnicowy UA. Mocuje się go do podłoża za pomocą kątowników do UA oraz śrub M8 z podkładką. Profile UA można wykorzystać również do wzmocnienia zewnętrznej krawędzi ściany wolnostojącej.
Jeżeli pojawiają się wątpliwości dotyczące wyboru odpowiedniego rozwiązania, warto skorzystać z porady doradcy technicznego albo katalogów rozwiązań systemowych. Ma to szczególne znaczenie przy wysokich ścianach, otworach drzwiowych i konstrukcjach narażonych na większe obciążenia.
Poradnik
Jak zamontować płytę do profili?
Po wykonaniu konstrukcji można rozpocząć montaż płyt gipsowo-kartonowych. Przy pojedynczym płytowaniu stosuje się zwykle wkręty szybkiego montażu TN25, a przy płytowaniu podwójnym TN35. Wkręt powinien być zagłębiony w płycie na około 0,5 mm. Pozwala to później zaszpachlować i ukryć miejsce mocowania.
Płyty mocuje się w połowie szerokości słupka C, tak aby dwie sąsiednie płyty można było zestawić na styk i solidnie przykręcić. Trzeba uważać, aby między płytami nie powstawały szczeliny. Zbyt gruba warstwa masy szpachlowej może pękać podczas wysychania i skurczu.
Płyty, podobnie jak profile, najlepiej dobrać do wysokości pomieszczenia. Jeżeli konieczne jest ich sztukowanie, należy zachować zasadę montażu na mijankę. Łączenia płyt nie powinny tworzyć jednej linii. Spoiny trzeba zabezpieczyć taśmą zbrojącą, która ograniczy ryzyko późniejszych pęknięć.
Wełna mineralna lub skalna w środku ściany
Przed zamknięciem drugiej strony ściany płytami należy poprowadzić wszystkie instalacje przewidziane w danej przegrodzie. W profilach C znajdują się specjalne nacięcia przeznaczone do przeprowadzania przewodów. Dopiero po tym etapie można wypełnić przestrzeń między profilami wełną mineralną lub skalną.
Najlepiej sprawdza się wełna w postaci płyt, ponieważ z czasem nie powinna opadać wewnątrz ścianki. Ze względów akustycznych wełna z jednej strony nie powinna stykać się bezpośrednio z płytą. Dlatego jej grubość powinna być o około 1 cm mniejsza niż szerokość profilu. Przy profilach C50 stosuje się więc wełnę o grubości 4 cm.
Inaczej wygląda kwestia szerokości materiału izolacyjnego. Wełna powinna być o około 1 cm szersza od rozstawu profili. Dzięki temu po wciśnięciu dokładnie wypełni przestrzeń między słupkami C i nie będzie się przesuwać.
Po ułożeniu izolacji można zamontować płyty z drugiej strony ściany. Ich rozmieszczenie należy zaplanować tak, aby łączenia były przesunięte względem płyt po przeciwległej stronie i wypadały na kolejnym słupku.
Jak zabezpieczyć spoiny między płytami?
Przed szpachlowaniem spoin powierzchnię płyt należy dokładnie odpylić i zagruntować odpowiednim preparatem. W tak przygotowane łączenia wciska się masę szpachlową możliwie głęboko, aby wypełniła całą szczelinę.
Masę trzeba równomiernie rozprowadzić i wygładzić. Następnie na wypełnioną spoinę nakłada się taśmę zbrojącą i zatapia ją w masie. Jej zadaniem jest wzmocnienie połączenia oraz zabezpieczenie go przed spękaniami.
Dopiero po starannym wykonaniu spoinowania ściana z płyt gipsowo-kartonowych jest gotowa do dalszych prac wykończeniowych. Można ją malować, tapetować albo przygotować pod okładzinę ceramiczną. Staranność na etapie montażu profili, płyt i spoin decyduje o tym, czy gotowa przegroda będzie równa, stabilna i trwała.
źródło i zdjęcia: Metpol
