Stelaż podtynkowy zamiast starego sedesu: montaż i koszty

Tak naprawdę stelaże podtynkowe różnych typów stosowane są w budownictwie od dawna, bo rozwiązanie to ma praktycznie same zalety. Podwieszane na ścianie sedesy, ale też bidety, pisuary (rzadziej) czy umywalki pozwalają zaoszczędzić w łazience - która z reguły nie jest dużym pomieszczeniem - miejsce, schludnie i nowocześnie wyglądają, ale też łatwo utrzymać je w czystości. Sedesy przytwierdzane do stelaży mają mocowania i dzięki temu znajdują się nad poziomem podłogi, której nie dotykają. Dzięki temu łatwo sprzątać pod nimi np. mopem. Oczywiście wszystkie przyłącza wodociągowe, kanalizacyjne, ale też niekiedy elektryczne - są ukryte w ścianie. Podobnie zresztą jak spłuczka. Jedynym widocznym na zewnątrz elementem systemu jest zwalniający ją przycisk.

Ile kosztuje stelaż podtynkowy?

Oczywiście, sedes powieszany będzie nieco droższy od sedesu starego typu z zewnętrzną  spłuczką, jednak nie są to duże różnice. Obecnie stelaże podtynkowe do misek WC to koszt 400-1000 zł za sztukę, na stelaże podtynkowe do umywalek trzeba wydać od 250 zł do 600 zł, zaś stelaże do bidetów i pisuarów to koszt 250-1500 zł. Do tego trzeba doliczyć koszty obudowy takiego modułu (robocizna i materiały), koszty przycisku spłukującego, który zwykle dobiera się osobno i samą ceramikę, w postaci miski ustępowej z deską sedesową, ewentualnie umywalki czy bidetu. Jest to jednak pomysł warty rozważenia, tym bardziej że kompleksowy remont łazienki robi się raz na kilkanaście lat.

Jak wymienić stary sedes na podwieszany?

Na pewno wymianę starego sedesu na podwieszany warto zacząć od rozplanowania na ścianie, w którym miejscu znajdą się stelaże i co będzie do nich przymocowane. Jak wyjaśniałem wcześniej - inne stelaże przeznaczone są do misek ustępowych, inne do umywalek, a jeszcze inne do bidetów i pisuarów. Stelaże podtynkowe mogą mieć różny udźwig, wymiary, sposób regulacji, objętość spłuczki, mogą być też w różny sposób wykonane. Większość dostępnych dziś na rynku łazienkowych stelaży podtynkowych przeznaczonych jest do zabudowy suchej (lekkiej). Nie ma tu mowy o laniu betonu czy podmurowywaniu czegoś cegłami - stelaż mocuje się kołkami rozporowymi do ściany i podłogi, a obudowuje płytami gipsowo-kartonowymi. O montażu takich systemów opowiem w dalszej części artykułu.

Czy każda miska WC pasuje do każdego stelaża? Nie. Dlatego warto wybrać do stelaża akcesoria oraz ceramikę sanitarną tej samej firmy. Wówczas będziemy mieli
gwarancję, że wszystkie elementy systemu zostaną dobrze spasowane, fot. TECE

W sprzedaży są jeszcze, oczywiście, stelaże podtynkowe do montażu na mokro (tzw. zabudowa ciężka), ale jest ich naprawdę niewiele. Chociażby dlatego, że mokre materiały, jak zaprawa, wymagają czasu na wyschnięcie. Montaż takiego stelaża jest bardziej skomplikowany i czasochłonny. Trudniejszy jest także dostęp do spłuczki niż w stelażu w zabudowie lekkiej. Z kolei błędy montażowe mogą skutkować potem powstawaniem pęknięć.

Ciekawym rozwiązaniem są także samonośne lub inaczej wolnostojące stelaże podtynkowe WC do zabudowy suchej. Stalowa rama osadzona jest w nich na czterech przytwierdzanych do podłoża nogach o regulowanej wysokości. Nie musi więc opierać się na ścianie. Moduł taki ustawia się i montuje w dowolnym miejscu łazienki, a następnie wykańcza płytami kartonowo-gipsowymi. Konstrukcja taka może stanowić dodatkową ściankę, dzielącą pomieszczenie na strefy. Dzięki temu stwarza duże możliwości aranżacyjne. Wadą tego rozwiązania jest to, że wymaga ono przestrzeni i jest przeznaczone do naprawdę dużych łazienek.

Jak jest zbudowany i jaki wybrać stelaż podtynkowy?

Stelaże podtynkowe do misek WC i bidetów, czy to do zabudowy suchej czy mokrej, mają postać wykonanej ze stalowych profili ramy, wytrzymującej obciążenie do 400 kg. Stelaże do umywalek mają nośność 150-200 kg, zaś do pisuarów - około 50 kg. Stalowa rama jest zwykle malowana proszkowo, dzięki czemu nie koroduje. W stelażu znajdują się uchwyty do podejść wodno-kanalizacyjnych, elementy służące do mocowania armatury i zbiornik spłukujący. Niektóre modele stelaży mają także możliwość zamocowania przyłącza elektrycznego, co znajduje zastosowanie choćby w nowoczesnych toaletach myjących (mogą być podświetlane) czy zintegrowanych z nimi systemach usuwania brzydkich zapachów.

Stelaże podtynkowe różnią się wyposażeniem, rodzajem elementów mocujących, gabarytami, ale też wielkością zbiornika spłukującego i funkcjami dodatkowymi, jak choćby systemami oszczędzania wody. Niektóre mają regulowaną wysokość miski i ciche napełnianie spłuczki, fot. ROCA

Dobrze jest sprawdzić czy zbiornik na wodę ma monolityczną konstrukcję, co gwarantuje jego szczelność. Ważna jest także budowa zaworu napełniającego. To od niego w dużej mierze zależą parametry akustyczne stelaża podtynkowego. Im szum wody jest mniej słyszalny, tym lepiej. Z kolei ruchome wsporniki urządzenia umożliwią zarówno montaż narożny, jak i boczny. Na to też warto zwrócić uwagę wybierając stelaż.

Jaka jest odpowiednia wysokość stelaża WC od podłogi?

Dobierając moduł podtynkowy pod muszlę warto zwrócić uwagę na jego wysokość. Najpopularniejsze są zestawy do zabudowy wysokiej, w których przycisk spłukujący znajduje się na ścianie, nad miską ustępową. Stelaże takie mają przeważnie wysokość 110-130 cm. Natomiast siedzisko miski ustępowej po przykręceniu powinno znaleźć się 40-45 cm nad poziomem podłogi. 

Niekiedy stosuje się też stelaże niższe, o wysokości 80-90 cm. Wówczas przycisk spłukujący znajduje się w półce na górnej krawędzi zabudowanego stelaża. Tego typu moduły mają zastosowanie, gdy chcemy umieścić sedes pod oknem lub w łazienkach ze skosami.

Standardowa szerokość stelaża podtynkowego wynosi 50 cm, jednak w sprzedaży są też modele nietypowe, przeznaczone do niestandardowych zastosowań. Niekiedy rozkład czy charakterystyka łazienki wymagają, aby stelaż być węższy (np. 40-centymetrowy) oraz płytszy, np. 8-10 cm podczas, gdy standardem są stelaże 12–centymetrowe. Oczywiście takie urządzenia również są dostępne w sprzedaży.

System spłukujący oparty na technologii dwulinkowej sprawia, że siła nacisku na przycisk spłuczki jest bezpośrednio przenoszona na jej mechanizm. Dzięki temu cały układ działa płynnie i precyzyjnie, fot. ROCA

Osobną kwestią jest pojemność zbiornika spłukującego. Zwykle mieszczą one 6 litrów wody, ale największe potrafią pomieścić jej nawet 9 litrów. Wiele modeli ma także regulację, umożliwiającą oszczędne, dwudzielne spłukiwanie, np. 3/6 litrów lub 2/4 litry. Ważne jest też ciche napełnianie spłuczki, co było już poruszane. Wielu producentów podaje ten parametr w specyfikacjach, więc warto go porównać.

Montaż stelaża podtynkowego w miejscu starego sedesu

Prace remontowe należy zacząć od usunięcia starego sedesu, ewentualnie też umywalki, jeśli będziemy chcieli zastąpić ją systemem podtynkowym. My jednak skupmy się na montażu systemu podtynkowego do WC. We wcześniej wyznaczonym miejscu montażu stelaża podtynkowego należy odpowiednio przygotować ścianę, w razie potrzeby ją wyrównując. Ważne, aby powierzchnia ściany była stabilna, ponieważ to właśnie w niej zostanie zakotwiona stalowa rama. Podobnie trzeba zrobić z podłogą, na której będą opierały się nóżki stelaża. W następnej kolejności należy wyznaczyć linie montażowe, używając do tego poziomicy. Siedzisko sedesu po przykręceniu powinno być na wysokości 40-45 cm od podłogi. Warto więc doliczyć do tego grubość płytek ceramicznych i kleju.

Jeśli osoba, która będzie korzystała z sedesu, jest bardzo wysoka, należy odpowiednio zwiększyć odległość siedziska od posadzki. Przed przykręceniem stelaża podtynkowego warto sprawdzić ,,na sucho’’ czy da się podłączyć do niego ujęcie wody i odpływ.

Standardowo stelaże mocowane są do podłogi i ściany. W niektórych sytuacjach, można jednak łączyć je z dolnymi profilami ścianek z płyt g-k bądź stosować teleskopowe podpory montażowe, fot. TECE

Odległość modułu od ściany reguluje się za pomocą poziomych ramion mocujących. Do każdego stelaża dołączona jest instrukcja, w jaki sposób poprawnie go montować. Nie jest to może bardzo trudne, ale wymaga pewnej wprawy i doświadczenia.

Każdy stelaż ma też swoją specyfikę. I tu jedna ważna uwaga: już na etapie zakupu stelaża podtynkowego warto dobrać do niego miskę ustępową, deskę sedesową, a przy innego typu stelażach - umywalkę, bidet czy pisuar. Najlepiej kupować stelaże i sanitariaty tej samej firmy, bo wówczas będziemy mieli gwarancję, że będą idealnie do siebie pasować.

Teleskopowe nóżki pozwalają precyzyjnie ustawić wysokość stelaża. Dzięki nim miska ustępowa znajdzie się w odpowiedniej odległości od podłogi. Zwykle jest to 40-45 cm, fot. ROCA

Kiedy ujęcie wody i odpływ pasują, można wyznaczyć punkty przymocowania ramy stelaża do ściany i podłogi, a następnie wywiercić otwory pod kołki rozporowe. Zwykle stosuje się cztery punkty mocowania - dwa do ściany, dwa do podłogi. W niektórych modelach wcześniej mocuje się do ściany specjalne szyny montażowe, co umożliwia potem przesuwanie stelaża. Kiedy już zakotwimy stelaż, można podłączyć do niego doprowadzenie wody oraz rurę kanalizacyjną. Na tym etapie dobrze jest też wkręcić szpilki, na których osadzimy potem miskę ustępową. Po zamontowaniu miski i przycisku spłukującego, dobrze jest przetestować system. Najlepiej napełnić spłuczkę, a po chwili spuścić z niej wodę. Dzięki temu sprawdzimy czy wszystko działa, a spłuczka jest szczelna.

Zabudowa stelaża WC

Aby wykonać zabudowę stelaża WC, należy najpierw odkręcić sedes i zdjąć płytkę przycisku zwalniającego spłuczkę. Do samej zabudowy, najczęściej stosuje się przykręcane do ściany stalowe profile, z których robi się ,,klatkę’’. Wypełnienie stanowią płyty g-k. Oczywiście taką konstrukcję można w dowolny sposób aranżować, tworząc w niej np. dodatkowe półki, które w łazience zawsze się przydadzą.

Do obudowy stelaża WC należy stosować płyty zielone, które są bardziej odporne na wilgoć. Mocując je trzeba wyciąć otwory na rury i przycisk spłuczki. Obudowę stelaża z płyt można na różne sposoby wykończyć, w zależności od efektu, jaki chcemy uzyskać. Szczeliny między płytami należy zaszpachlować, wzmocnić taśmą spoinową, przeszlifować, a następnie ich powierzchnię zagruntować. Tak przygotowaną konstrukcję obudowy stelaża można obłożyć płytkami ceramicznymi (są ciężkie, więc zabudowa musi być solidna), które są najczęściej stosowanym rozwiązaniem, pomalować farbą przeznaczoną do wilgotnych pomieszczeń, pokryć drewnianymi panelami lub tynkiem strukturalnym. Możliwości jest naprawdę sporo.

Przyciski spłukujące mogą być wykonane z różnych materiałów: tworzywa sztucznego, stali, szkła, spieków kwarcowych, drewna czy nawet kamienia. Są dostępne w wielu kształtach i kolorach, zarówno w wersji dotykowej, jak i bezdotykowej, fot. ROCA

Po wykończeniu obudowy stelaża, wyschnięciu elastycznych fug bądź farby, można zamontować miskę ustępową. Montaż systemu powinno wieńczyć ponowne osadzenie płytki przycisku zwalniającego spłuczkę.