Czym sprawnie przykleić płytki? Idealnie równa podłoga

Na rynku jest wiele materiałów wykończeniowych typu gres, terakota czy glazura. Bez trudu kupimy też najrozmaitsze kleje do ich zamocowania. Cała sztuka polega na tym, aby dobrać odpowiedni klej do płytek. Dlatego warto czytać etykiety poszczególnych produktów. Na każdej opisane są jego zastosowania, właściwości, a także sposób nakładania. Producenci często używają specjalistycznych oznaczeń, za chwilę wyjaśnimy, jak je rozumieć.

Czym przykleić płytki?

Niemal każdy dostępny na rynku klej do układania płytek ceramicznych składa się z cementu, piasku i wypełniaczy mineralnych, czyli dodatków uszlachetniających o określonych właściwościach. Do układania glazury, terakoty czy mozaiki porcelanowej można stosować kleje podstawowe, na bazie szarego cementu. Inaczej to wygląda w przypadku mających małą nasiąkliwość gresu czy płytek z klinkieru. Tutaj warto użyć klejów mających większą przyczepność. Z kolei do kamienia naturalnego najlepiej wybierać kleje na bazie białego cementu, które nie powodują przebarwień. Kleje przeznaczone do kamienia mają zwykle dużą siłę wiązania.

Jaki jest najlepszy klej do dużych płytek?

Spore znaczenie przy wyborze kleju ma również format płytek. Do płytek wielkoformatowych (ponad 60 x 60 cm) stosuje się kleje uelastycznione o luźniejszej konsystencji. Inne byłoby trudno rozprowadzić po powierzchni płytki. Przy takich formatach klej nakłada się zwykle tylko na podłoże. Po dociśnięciu płytki grubość warstwy zaprawy klejowej wynosi zwykle 5-10 mm, podczas gdy przy płytkach mniejszych formatów jest to przeważnie 3-6 mm.

W jaki sposób dopasować klej do danej powierzchni?

Większość klejów przeznaczonych jest na podłoża spoiste i nieodkształcalne, czyli świeże tynki i wylewki betonowe oraz stabilne powłoki malarskie. Ale niekiedy płytki układa się też na kruszących się tynkach czy wylewkach (podłoże niespoiste). Tutaj najlepiej używać zapraw renowacyjnych - niwelujących nierówności, wypełniających ubytki i wiążących niestabilną powierzchnię. Płyty gipsowo-kartonowe wymagają klejów o zwiększonej elastyczności, a stare podłoża (płyty drewnopochodne, poprzednia ceramika) - zapraw o dużej sile wiązania i wysokiej elastyczności.

Zaprawy klejowe do płytek ceramicznych mogą mieć różne właściwości jak wydłużony czas otwarty (E) czy zredukowany spływ (T). Mogą być przeznaczone do przyklejania małych lub dużych okładzin o niskiej bądź standardowej nasiąkliwości, fot. SAINT GOBAIN (WEBER)

Jaki klej do płytek C1 czy C2? Przyczepność zapraw klejowych

Przyczepność i elastyczność to dwa najbardziej istotne parametry, które trzeba brać pod uwagę wybierając zaprawę klejową. Przyczepność to inaczej odporność na zrywanie płytek. Każda zaprawa klejowa ma nieco inną siłę wiązania. Zasadniczo dzieli się je na dwie klasy - C1 i C2. Kleje klasy C1 to wyrób podstawowy. Są przeznaczone do przyklejania zwykłych, nasiąkliwych płytek ceramicznych na stabilnym podłożu o dobrej przyczepności. Kleje klasy C2 mają przynajmniej dwukrotnie większą siłę wiązania. Używa się ich do przyklejania płytek na podłożach o gorszej przyczepności, ulegającym większym ruchom i odkształceniom (np. tarasy, balkony). Także w przypadku dużych i ciężkich płyt. Kleje do płytek klasy C2 najczęściej wykorzystywane są podczas remontów, gdzie na wykonawców czeka zwykle sporo ,,niespodzianek’’.

Grubość warstwy kleju zależy od wielu czynników. Zwykle jest to do 15 mm. Większość zapraw jest przeznaczona do mieszania z wodą. Jednak w przypadku klejów nie wolno „regulować” ich konsystencji przez dodanie większej lub mniejszej ilości wody. Tak możemy postępować tylko w przypadku tzw. klejów żelowych. Ale nawet wówczas i tak musimy trzymać się ściśle zakresu dopuszczonego w instrukcji na opakowaniu, fot. BAUMIT

Czym się różni klej S1 od S2?

Innym ważnym parametrem jest elastyczność kleju, czyli to na ile jest on w stanie znieść naprężenia powstające pomiędzy podłożem i płytkami, np. na skutek ruchów podłoża czy rozszerzalności cieplnej nagrzewanych słońcem płytek. Elastyczność określają klasy S1 i S2, przy czym S1 to kleje odkształcalne, a S2 - kleje wysokoodkształcalne. Te w pierwszej klasie przeznaczone są do przyklejania płytek układanych na ogrzewanie podłogowe. Kleje oznaczone klasą S2 stosuje się do przyklejania płytek wielkoformatowych, a także w miejscach narażonych na większe naprężenia i wibracje, na podłoża z płyt drewnopochodnych i gipsowo-kartonowych. Na ogrzewanie i tarasy wybiera się zazwyczaj kleje klasy C2S1 lub C2S2.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze kleju do płytek

Zaprawy oznaczone literą F cechują się tym, że szybko wiążą (nawet w 6 godzin). Dlatego można stosować je do klejenia płytek na zewnątrz domu w chłodniejszych okresach, jak wczesna wiosna czy późna jesień. Inne zaprawy w takich warunkach (5-10°C) będą o wiele dłużej wiązały. Kleje oznaczone literą F są dobre także wtedy, gdy musimy szybko wymienić płytki w miejscu, którego nie chcemy na długi czas wyłączać z użytkowania. Do miejsc takich można zaliczyć na przykład wiatrołap lub łazienkę. Z kolei kleje oznaczenie literą E to tzw. wydłużony czas otwarcia. Oznacza to więcej czasu na przyklejenie płytek po naniesieniu kleju na podłoże oraz możliwość wykonywania lekkiej korekty położenia płytek. Litera T oznacza z kolei zaprawy klejowe o zmniejszonym spływie. Są one gęściejsze i nadają się do płytek układanych na ścianach. Po ich zastosowaniu płytki nie osuwają się. Na pewno zanim wybierzemy konkretną zaprawę klejową, warto przeczytać jej specyfikację. Dowiemy się z niej w jakim zakresie temperatur można ją stosować (zwykle 5-25°C), jaką ma wydajność (jak dużo kleju potrzebujemy do ułożenia 1 m2 płytek przy określonej grubości warstwy zaprawy) czy też jaka może być maksymalna grubość kleju po dociśnięciu przyklejonej płytki do podłoża.