9-16 minut 
Systemy ocieplania i termorenowacji 
59 857 87 07 
Małopolska 27a 77-200 Miastko 
Mineralne płyty EcoVario oraz RenoTherm to profesjonalne i bezpieczne materiały do ocieplania ścian od wewnątrz. Tworzą w pomieszczeniach zdrowy, naturalny mikroklimat i są w pełni przyjazne dla środowiska. Oto sprawdzony proces montażu krok po kroku:
Krok 1: Przygotowanie podłoża - etap, na którym najczęściej popełnia się błędy
Zanim płyta trafi na ścianę, podłoże wymaga dokładnej kontroli. Należy usunąć stare tapety, odparzone i niestabilne tynki oraz wszelkie powłoki malarskie o wątpliwej przyczepności - wystarczy zostawić luźny fragment starego tynku, aby cały system stracił w tym miejscu przyczepność. Bezwzględnie trzeba zdrapać wszystkie tynki i gładzie gipsowe, ponieważ gips w kontakcie z systemem otwartym dyfuzyjnie i wilgotnym środowiskiem całkowicie się nie sprawdza - producenci jasno zastrzegają, że nie wolno go stosować ani jako podkładu, ani jako warstwy wierzchniej. Jeśli na ścianie widać ślady pleśni, należy przemyć je preparatem grzybobójczym, a przy stałym zawilgoceniu (np. nieszczelna instalacja, brak hydroizolacji fundamentów) wpierw usunąć przyczynę, bo żadna płyta sama tego problemu nie rozwiąże.
Większe nierówności ściany wyrównuje się tynkiem cementowo-wapiennym, a drobne ubytki uzupełnia zaprawą klejowo-szpachlową. Podłoża mocno chłonne warto spryskać wodą lub zagruntować, gdyż inaczej klej zbyt szybko odda wilgoć do muru i straci właściwości wiążące. Na koniec tego etapu wzdłuż ocieplanej ściany, na posadzce, rozwija się pas taśmy dylatacyjnej - to zabezpieczenie akustyczne i kompensacyjne, o którym łatwo zapomnieć, a które niezwykle trudno uzupełnić po zamontowaniu płyt.
Krok 2: Klejenie na całą powierzchnię - bez „placków”
Zaprawę klejowo-szpachlową miesza się z wodą według proporcji podanych przez producenta, po czym nanosi pacą na całą powierzchnię płyty lub ściany i przeczesuje pacą zębatą (o zębach 8×8 mm lub większych) w kierunku poziomym. Klejenie metodą „na placki” jest w tym systemie niedopuszczalne. Powód jest prosty: każda pustka powietrzna pod płytą staje się miejscem, w którym para wodna może się skroplić, co całkowicie niweluje sens stosowania materiału otwartego dyfuzyjnie.
Krok 3: Montaż płyt na ścisk i obróbka trudnych miejsc
Pierwszą płytę dociska się w narożniku ściany przy wcześniej ułożonej taśmie dylatacyjnej, przesuwa lekko dla lepszego rozprowadzenia kleju i dokładnie poziomuje - to ona wyznacza linię dla pozostałych elementów. Kolejne płyty dosuwa się ściśle do siebie, pamiętając, by styków pionowych i poziomych nigdy nie łączyć klejem. Nadmiar zaprawy wyciśnięty na spoinach trzeba od razu zgarnąć szpachelką, zanim zwiąże. Płyty układa się na zakładkę (w układzie cegiełkowym), przesuwając spoiny w sąsiednich rzędach, aby uniknąć spoin krzyżowych - osłabiałyby one strukturę i sprzyjały pękaniu szpachli. Docinanie wykonuje się piłą płatnicą lub ostrym nożem, a krawędzie wyrównuje tarką do szlifowania.
Osobnej uwagi wymagają wnęki okienne i drzwiowe, ponieważ to w tych miejscach najczęściej dochodzi do przemarzania. Ościeża okleja się cieńszą płytą ościeżnicową, a do obróbki samych narożników stosuje się aluminiowe lub tworzywowe listwy narożnikowe z siatką, zatapiane w systemowej zaprawie - dzięki temu krawędzie zyskują trwałość i równą linię. Na styku z ramą okienną montuje się dodatkowo taśmy lub uszczelki rozprężne.
Równie istotny jest styk ocieplanej ściany ze stropem oraz ścianami działowymi - tu stosuje się wyprofilowane płyty klinowe (kliny izolacyjne) lub wykleja pasy ochronne o szerokości 40-70 cm na ścianach poprzecznych i suficie. Bez tego zabiegu w tych miejscach powstaną mostki termiczne, które z czasem objawią się zaciekiem lub plamami pleśni. Mocowanie mechaniczne talerzowymi kołkami jest konieczne przy montażu do stropu, przy ścianach wyższych niż 3,8 m oraz wszędzie tam, gdzie planowane jest układanie płytek ceramicznych - w tym ostatnim przypadku do 2/3 wysokości ściany, w liczbie pięciu dybli na płytę.
Krok 4: Warstwa zbrojona - fundament pod wykończenie
Zanim ruszy szpachlowanie, wszelkie nierówności na przyklejonych płytach należy zeszlifować tarką lub papierem ściernym (o gradacji ok. 120), usunąć pył miotełką i zrosić powierzchnię wodą. Dopiero na tak przygotowane płyty nanosi się warstwę zaprawy klejowo-szpachlowej, przeczesuje pacą zębatą i zatapia w niej siatkę zbrojącą z włókna szklanego o oczkach ok. 4×4 mm. Siatka musi znaleźć się w górnej 1/3 grubości zaprawy, a na łączeniach pasów zachowuje się zakład minimum 10 cm - gwarantuje to ciągłość zbrojenia i odporność na pęknięcia.
Po wyschnięciu (zwykle następnego dnia) nakłada się drugą warstwę wyrównującą, tak aby łączna grubość szpachli wynosiła 4-5 mm. Można ją zacierać na mokro pacą tynkarską, uzyskując fakturę zbliżoną do tynku cementowo-wapiennego, lub - jeśli zależy nam na idealnie gładkiej powierzchni - nałożyć dodatkowo warstwę gładzi wapiennej bądź cementowo-wapiennej.
Krok 5: Malowanie - liczy się paroprzepuszczalność, nie kolor
Na tak przygotowaną ścianę można nanieść wyłącznie powłoki wysoce paroprzepuszczalne: farby silikatowe (krzemianowe), wapienne, kredowe lub gliniane. Nie jest to kwestia estetyki, lecz fizyki budowli - farby akrylowe, lateksowe i inne powłoki paroszczelne zamknęłyby drogę parze wodnej i zniweczyłyby efekt samoregulacji wilgoci. Z tego samego powodu wykluczone jest stosowanie tynków gipsowych oraz tapet winylowych. Dopuszcza się jedynie tapety papierowe, pod warunkiem użycia kleju paroprzepuszczalnego.
Instalacja elektryczna i ściany działowe - o czym pomyśleć wcześniej?
Instalację elektryczną warto rozprowadzić przed montażem płyt izolacyjnych. Bruzdy na przewody wykonuje się w ścianie nośnej i wypełnia tynkiem cementowo-wapiennym (nigdy gipsem), a dopiero po wyschnięciu przystępuje do klejenia płyt. Podobna kolejność obowiązuje przy stawianiu ścian działowych: najpierw ociepla się ścianę zewnętrzną od wewnątrz, a dopiero potem stawia konstrukcyjne lub lekkie ścianki działowe. Przy konstrukcji z płyt gipsowo-kartonowych stelaż mocuje się do ocieplonej ściany, przytwierdzając go kołkami montażowymi do ściany nośnej i pamiętając o taśmie dylatacyjnej na łączeniu.
Na docieplonej ścianie glazurę wolno układać maksymalnie do 2/3 jej wysokości - górna część musi pozostać odkryta, by ściana zachowała zdolność do odparowywania wilgoci. Płyty pod planowaną okładzinę z płytek wymagają przy tym dodatkowego kołkowania.
Sprzęt, bezpieczeństwo i przechowywanie materiałów
Do wykonania prac wystarczą podstawowe narzędzia: miara, poziomica, ostry nóż i piła płatnica do cięcia płyt, wiadro z mieszadłem, płaska paca tynkarska, paca zębata, paca ścierna (tarka) do szlifowania, szpachelka, spryskiwacz (lub wałek/pędzel) oraz miotełka do odpylania. Niezbędne są środki ochrony osobistej: okulary ochronne oraz maska przeciwpyłowa - pył z cięcia i szlifowania materiałów mineralnych silnie podrażnia oczy i drogi oddechowe.
Płyty oraz pozostałą chemię budowlaną należy magazynować w suchym pomieszczeniu, chroniąc przed opadami. Nie należy układać palet jedna na drugiej, a podczas transportu i rozładunku trzeba uważać na krawędzie płyt - uszkodzony narożnik utrudnia późniejszy montaż i precyzyjne spasowanie spoin.
Trzymanie się tej kolejności - od czystego, pozbawionego gipsu podłoża, przez klejenie pełną powierzchnią, po paroprzepuszczalną farbę - decyduje o tym, czy ściana przez lata pozostanie sucha i ciepła, czy też trzeba będzie wracać do problemu z preparatem grzybobójczym.
źródło: Ecovario
fot. otwierająca: wygenerowana przez AI na podstawie materiałów firmy Ecovario
Poradnik
