Pożegnaj strefy bez limitu. Jak nowe limity powierzchni wpłyną na układ funkcjonalny budynku?
Jedną z najbardziej odczuwalnych zmian, jaką przynoszą nowe regulacje prawne w dziale VI rozporządzenia, jest drastyczne zmniejszenie dopuszczalnej powierzchni stref pożarowych.
Przepisy obejmują wszystkie kluczowe kategorie obiektów, w tym budynki mieszkalne i użyteczności publicznej, ale najsilniejsze uderzenie odczuje sektory produkcyjny, magazynowy i inwentarski.
Przełomowym krokiem ustawodawcy okazuje się całkowite wycofanie możliwości projektowania stref pożarowych o nieograniczonej powierzchni, co wymusza pełną zmianę podejścia do rozplanowania przestrzeni wielkopowierzchniowych.
Czy planujesz nowoczesną halę lub obiekt komercyjny? Musisz uwzględnić fakt, że podział obiektu na mniejsze strefy trzeba zaplanować już na etapie wstępnej koncepcji architektonicznej, a nie dopiero przy dopracowywaniu detali wykonawczych.
Skuteczne wydzielenie stref pożarowych wymaga teraz zastosowania bezkompromisowych rozwiązań konstrukcyjnych i materiałowych na ich granicach.
W myśl nowych regulacji ściany i stropy oddzielenia przeciwpożarowego muszą być wykonywane wyłącznie z materiałów niepalnych, aby skutecznie zahamować postępujący żywioł.
Równie istotne staje się precyzyjne uszczelnienie granic stref pożarowych od zewnętrznej strony budynku, tak aby ogień nie mógł przedostać się do sąsiedniego sektora po elewacji lub konstrukcji dachowej.
Błędy popełnione na tym etapie mogą doprowadzić do nieprzyjęcia projektu przez rzeczoznawcę ppoż. lub wygenerować ogromne koszty poprawek na placu budowy.
Europejskie klasy reakcji na ogień zamiast przestarzałych pojęć. Jak właściwie odczytać deklarację wyrobu?
Projektanci oraz wykonawcy naresztem żegnają niejednoznaczne i przestarzałe pojęcia dotyczące palności czy stopnia zapalności materiałów budowlanych. W nowych Warunkach Technicznych 2026 zastosowano wprost jednolity system euroklas reakcji na ogień, oparty na rygorystycznych normach europejskich.
Dla każdego inwestora oznacza to znacznie większą przejrzystość, ponieważ klasa reakcji na ogień jest parametrem deklarowanym przez producenta w Deklaracji Właściwości Użytkowych.
Podstawowym wyznacznikiem bezpieczeństwa stają się materiały o klasie A1 oraz A2-s1, d0, które określają wyroby całkowicie niepalne i nieemitujące płonących kropli podczas kontaktu z ogniem.
Zastosowanie niepalnych materiałów w newralgicznych punktach konstrukcji pozwala uniknąć skomplikowanych i kosztownych procedur weryfikacyjnych. Decydując się na niepalną izolację cieplną z wełny skalnej na elewacji czy dachu, projektant automatycznie spełnia cel przepisów i pozostaje po w pełni bezpiecznej stronie procesu inwestycyjnego.
Dobór wyrobów palnych nakłada bowiem na architekta obowiązek udowodnienia, że cały układ przegrody nie przyczyni się do gwałtownego rozprzestrzeniania pożaru, co w praktyce wymaga dodatkowych ekspertyz i badań laboratoryjnych.
Dachy i elewacje pod szczególną ochroną. Nowe wytyczne dla budynków wysokich i wielkopowierzchniowych
Dynamiczny rozwój technologii budowlanych oraz stosowanie grubszych warstw izolacji sprawiły, że elewacje i dachy stały się głównymi drogami rozprzestrzeniania się ognia w budynkach.
Z tego powodu nowelizacja wprowadza bezwzględny obowiązek stosowania materiałów niepalnych o klasie A1 lub A2-s1, d0 na ścianach zewnętrznych budynków powyżej 25 metrów wysokości.
Podobne obostrzenia objęły również obiekty wysokościowe przekraczające 55 metrów, gdzie wszystkie przekrycia dachowe muszą charakteryzować się całkowitą niepalnością. Wszystko po to, aby zapobiec groźnym pożarom pionowym, które błyskawicznie odcinają drogi ewakuacyjne mieszkańcom wyższych kondygnacji.
Znaczące obostrzenia dotyczą również dachów w obiektach wielkopowierzchniowych i magazynowych, w których ogień może rozprzestrzeniać się ukryty wewnątrz warstw izolacyjnych.
Nowe przepisy stawiają sobie za cel ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru wewnątrz przekrycia dachu oraz wyeliminowanie ryzyka kapania stopionej palnej izolacji do wnętrza obiektu.
Projektant musi także zastosować specjalne detale wykonawcze zapobiegające przenoszeniu się ognia z elewacji na dach, np. w postaci ciągłych pasów rozdzielających wykonanych z materiałów niepalnych. Zrozumienie tych wymagań pozwala stworzyć obiekt, który w razie awarii skutecznie daje czas służbom ratowniczo-gaśniczym na opanowanie sytuacji.
Ograniczenie rozprzestrzeniania pożaru a NRO. Na czym polega różnica i o co musi zadbać projektant?
Wielu inwestorów błędnie utożsamia wymaganie nierozprzestrzeniania ognia (tzw. NRO) z nowym pojęciem ograniczenia rozprzestrzeniania się pożaru. Tymczasem pojęcie NRO odnosi się do konkretnych parametrów badawczych i klasyfikacyjnych, takich jak odpowiednie badania klasy przekryć dachowych.
Z kolei ograniczenie rozprzestrzeniania pożaru to nadrzędny cel projektowy, który architekt ma obowiązek osiągnąć poprzez prawidłowy dobór fizycznych rozwiązań inżynieryjnych i materiałowych. Przepis nie podaje jednoznacznego, gotowego schematu, co oznacza, że odpowiedzialność za wykazanie skuteczności przyjętej koncepcji spoczywa na zespole projektowym.
Poważnym wyzwaniem pożarowym w nowoczesnym budownictwie stał się również dynamiczny rozwój odnawialnych źródeł energii oraz instalacji towarzyszących.
W związku z tym nowe Warunki Techniczne 2026 nakładają szczególne wymogi bezpieczeństwa dla instalacji fotowoltaicznych, magazynów energii oraz stacji ładowania pojazdów elektrycznych montowanych przy ścianach budynków.
Bezcenną pomocą przy interpretacji tych skomplikowanych zapisów stają się załączniki od 8 do 13 dołączone do rozporządzenia, które zawierają przejrzyste tabele oraz schematy rysunkowe pokazujące m.in. zasady ustalania pasów terenu wokół ścian czy usytuowanie punktów ewakuacyjnych.
źródło: ROCKWOOL Polska