Plusy i minusy kotłów na paliwo stałe

Zasypowy z górnym spalaniem

Kocioł z górnym spalaniem i dwuciągowym, rurowo-przegrodowym układem komór spalinowych (fot. SAS)

W prostych, tradycyjnych kotłach paliwo jest dozowane do komory, w której szybko cała jego objętość zaczyna się palić.
+ są najtańsze;
+ mogą pracować nawet bez prądu – o ile instalacja może działać grawitacyjnie (bez pompy obiegowej);
– wymagają częstego uzupełniania paliwa, zwykle co 3–4 godziny;
– mają niską sprawność 60–70%.

Zasypowy z dolnym spalaniem

Komora jest tak skonstruowana, by płonął jedynie opał w jej dolnej części. Wypalając się zostaje on zastąpiony paliwem z górnej części komory. Wiele kotłów trudno jednoznacznie sklasyfikować – mają np. umieszczony u dołu wyciąg spalin i rozbudowany wymiennik ciepła, ale brak im wydzielonej przestrzeni przeznaczonej do dopalania spalin, charakterystycznej dla dobrych kotłów z dolnym spalaniem.
+ okres pomiędzy zasypami paliwa wynosi nawet 10 godzin;
+ ich sprawność przekracza 80%;
– są droższe od kotłów z górnym spalaniem;
– jeśli są wyposażone w wentylator nadmuchowy, wymagają zasilania elektrycznego;
– wymagają lepszego ciągu kominowego niż kotły z górnym spalaniem.

 

Schemat kotła ze spalaniem dolnym

Kotły z palnikiem i podajnikiem paliwa

W takim kotle opał jest dozowany porcjami. Dostarcza je automatyczny podajnik, automatycznie dozowane jest też powietrze do spalania. Niezbędnym wyposażeniem takiego kotła jest zasobnik paliwa.
+ częstotliwość uzupełniania paliwa zależy od wielkości zasobnika, a także od tego ile powstaje popiołu (pellety dają go np. kilkakrotnie mniej niż węgiel);
+ ich sprawność sięga ponad 90%;
+ możliwe jest dość zaawansowane sterowanie parametrami pracy kotła (intensywność palenia, temperatura wody);
– wymagają standaryzowanego paliwa o powtarzalnych parametrach;
– są kilkakrotnie droższe od dotychczas omówionych.

 

Kocioł z palnikiem i podajnikiem paliwa (rys. Kuenzel)