Na dachach o konstrukcji drewnianej papę układa się na sztywnym i równym poszyciu z desek łączonych na pióro i wpust, płyt OSB o podwyższonej odporności na wilgoć albo sklejki wodoodpornej. Pod pokrycie tymczasowe wystarczy poszycie z desek łączonych na styk.
Deskowanie wykonuje się z drewna o wilgotności nieprzekraczającej 20%, z elementów szerokości do około 15 cm - szersze deski silniej się paczą. Każdą z nich mocuje się dwoma gwoździami na każdej krokwi. Płyty drewnopochodne układa się ze szczelinami dylatacyjnymi na stykach, zwykle 2-3 mm, zgodnie z zaleceniem producenta: pod wpływem zmian wilgotności płyty zmieniają wymiary, a zablokowana na stykach płyta wybrzusza się, co widać później na powierzchni pokrycia.
Przy zamawianiu materiału trzeba uwzględnić zakłady, które zwiększają zużycie papy o mniej więcej 10-15% w stosunku do powierzchni połaci.
Pokrycie z papy wykonuje się najczęściej jako dwuwarstwowe: warstwę pierwszą stanowi papa podkładowa przyklejana lub przybijana do podłoża, drugą - papa wierzchniego krycia. Rozwiązania jednowarstwowe stosuje się rzadziej i wymagają wyrobów o zwiększonej grubości, zwykle na osnowie poliestrowej. Papa sprawdza się najlepiej na dachach płaskich i o niewielkim nachyleniu, do około 15°, czyli 27% - zarówno na poszyciu drewnianym, jak i na stropodachach betonowych.
Papy termozgrzewalne są dziś rozwiązaniem podstawowym - przykleja się je po podgrzaniu spodu pasma palnikiem gazowym. Na poszyciu drewnianym pierwszej warstwy nie zgrzewa się jednak bezpośrednio do podłoża, ponieważ płomień przypala deski. Papę podkładową mocuje się w takim przypadku mechanicznie, ocynkowanymi gwoździami papowymi o szerokiej główce, zwanymi papiakami, albo gwoździami zwykłymi z podkładkami. Rozmieszcza się je w strefie zakładu w rozstawie około 10 cm, tak aby kolejny pas przykrył główki, a same styki pasów zgrzewa się lub skleja lepikiem. Papę wierzchniego krycia można już zgrzać na całej powierzchni do tak przygotowanej warstwy podkładowej.
Pasy układa się na zakład o szerokości podanej w instrukcji wyrobu, typowo 8-10 cm wzdłuż pasma i 12-15 cm na stykach czołowych, uważając przy tym, by nie powstały załamania ani pęcherze powietrza. Zakłady czołowe sąsiednich pasów przesuwa się względem siebie o co najmniej 50 cm. Drugą warstwę kładzie się tak samo, ale z przesunięciem o połowę szerokości pasa, żeby styki obu warstw nie pokrywały się w pionie.
Na dachach o niewielkim pochyleniu prace rozpoczyna się od najniższej krawędzi połaci, czyli od okapu, i prowadzi kolejne pasy w kierunku kalenicy, prostopadle do spadku - woda spływa wtedy na zakład, a nie pod niego. Przy pochyleniach powyżej mniej więcej 11°, czyli 20%, pasy układa się równolegle do spadku, co zapobiega ich zsuwaniu się przed związaniem spoiwa.
Skomentuj
