Co oznacza sezonowe zapotrzebowanie na ciepło?

Sezonowe zapotrzebowanie na ciepło do ogrzewania definiuje wskaźnik E₀ określany w kWh/m²/rok lub kWh/m³/rok. Jest to ilość ciepła niezbędna do ogrzania jednostkowej powierzchni lub kubatury budynku, w którym spełnione są wszystkie przepisy i normy budowlane* i współczynnik przenikania ciepła U przegród zewnętrznych wynosi:

• ścian zewnętrznych U ≤ 0,3 W/(m²•K), dachów, stropodachów i stropów pod nieogrzewanymi poddaszami U ≤ 0,25 W/(m²•K),
• stropów nad piwnicami nieogrzewanymi i zamkniętymi przestrzeniami podpołogowymi, podłogi na gruncie U ≤ 0,45 W/(m²•K),
• drzwi zewnętrznych U ≤ 2,6 W/(m²•K),
• okien U ≤ 1,8 W/(m²•K) – w I i II klasie klimatycznej, U ≤ 1,7 W/(m²•K) w III i IV klasie klimatycznej.

Dla domów mieszkalnych o wysokości kondygnacji do 2,9 m określono średnią wartość E₀=100 kWh/m²/rok.

 

Wskaźnik E₀ umożliwia oszacowanie, ile energii trzeba będzie zużyć rocznie do ogrzewania domu w przeliczeniu na metr kwadratowy jego powierzchni lub metr sześcienny jego kubatury. Znając jego wartość oraz wartości opałowe paliwa i ich ceny można oszacować roczne koszty ogrzewania domu.

 

* Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

 

Domy jednorodzinne zbudowane w okresach	Sezonowe zapotrzebowanie E0 na ciepło do ogrzewania [kWh/m²/rok]*
do 1967 r.	240–350
1967–1985 r.	240–290
1985–1992 r.	160–200
1993–1997 r.	120–160
1998–2008 r.	120–180

Sezonowe zapotrzebowanie E0 na ciepło do ogrzewania domu [kWh/m²/rok]*	Typ budynku
maks. 70	energooszczędny
maks. 15	pasywny
0	zeroenergetyczny

* Dotyczy budynków, w których wysokość pomieszczeń nie przekracza 2,9 m.