TAPETY - wzory na ściany

Rodzaje tapet

Tapety papierowe - spośród całej rodziny są najmniej trwałe, ale za to najtańsze. Są produkowane z jednej lub dwóch warstw papieru. Cienkie są delikatne i dlatego nie powinny być przyklejane na tynkach z grubym uziarnieniem, natomiast te warstwowe doskonale poradzą sobie z taką "wadą" ściany. Tapety papierowe niezbyt dobrze znoszą wilgoć, więc nie nadają się do mokrych pomieszczeń, ale jeśli są pokryte warstwą akrylu lub wosku, można je zmywać wilgotną szmatką.   Odmianą tapet papierowych jest tzw. raufaza - tapeta wielowarstwowa przeznaczona do malowania farbami. Swój efektowny wygląd zawdzięcza sposobowi produkcji. Między warstwami papieru znajdują się włókna drzewne, które pęcznieją od wilgoci zawartej w farbie i nadają tapecie fakturę. Można ją malować wielokrotnie, jednak trzeba pamiętać, by używać gęstych i nierozcieńczonych farb akrylowych lub lateksowych. (fot. Ergis)

Tapety winylowe - również mają budowę warstwową - wewnętrzną jest papier, a zewnętrzną winyl. Dostępne są jako gładkie (dosyć cienkie), wytłaczane lub strukturalne - doskonale imitują naturalne powierzchnie lub chropowate tynki strukturalne.   Winylowa powłoka uodparnia tapety na wpływ światła (co oznacza trwałość kolorów) oraz wodę (dzięki czemu nadają się do kuchni i łazienek). (fot. Eksim)

Tapety z włókna szklanego - są bardzo odporne na uszkodzenia mechaniczne. Do tego stopnia, że trwałość materiału liczy się w dziesiątkach lat i trudno ją usunąć ze ściany (włókna szklane "stapiają się" z jej powierzchnią).   Są to tapety przeznaczone do malowania (tak jak w przypadku raufazy - gęstymi farbami) a najczęściej mają faktury imitujące rozmaite - o różnej grubości oraz splocie i układzie włókien - tkaniny.   Cienkie odmiany nadają się do układania na suficie (to wyjątkowa zaleta tapet), co pozwala na zakrywanie jego niedoskonałości. (fot. Semin)

Tapety korkowe - oryginalne rozwiązanie dla miłośników ekologicznych powierzchni.   Warstwa korka, którym pokryty jest papier przyczynia się do dobrych parametrów izolacyjności akustycznej i cieplnej tapety.   Bardzo oryginalnie wyglądają na ścianie, a na dodatek są zmywalne i można je malować. (fot. Dom Korkowy)

Tapety tekstylne - zapewne skomplikowany proces produkcji i użyte materiały powodują, że są one najdroższe.   Mają podkład papierowy (czasami połączony z flizeliną), natomiast zewnętrzną warstwę wykonuje się z naturalnych tkanin, takich jak bawełna, wełna, len oraz delikatny jedwab.   Należy je czyścić środkami przewidzianymi dla tkanin.   (fot. Legocol Polska)

 

Fototapety - są coraz popularniejsze z dwóch przynajmniej powodów: dzięki nim można uzyskać niesamowity efekt aranżacji wnętrza, można zamówić sobie w tej technice tapetę według własnego pomysłu.   Bo fototapeta to zdjęcie naniesione na papier (mogą też być winylowe, a wtedy są zmywalne). Fototapetami nie pokrywa się wszystkich ścian w pokoju, a zazwyczaj jedną - gdy są to widoki czy krajobrazy uzyskuje się w pomieszczeniu niezwykłą przestrzeń. Trzeba przy zakupie sprawdzać wymiary fototapety, bo nie wszystkie dadzą się przyciąć bez szkody dla wzoru.   Wszystkie tapetowe wzory można urozmaicać tzw. bordiurami - są to różnej szerokości kolorowe bądź wzorzyste paski, którymi dzieli się (lub wykańcza) powierzchnię układanych wzorów.  (fot. Finezja Studio)

Właściwości tapet, które decydują o miejscu ich ułożenia i sposobie konserwacji są podawane przez producentów na opakowaniach za pomocą piktogramów. Warto je uważnie przeanalizować, żeby potem nie okazało się, iż dokonaliśmy złego wyboru.

 

Podłoże pod tapety nie musi być idealnie gładkie, ale duże nierówności i pofałdowania tynku będą przeszkodą w poprawnym łączeniu poszczególnych brytów.

Tapetowanie

Tapetowanie rozpoczynamy od wyznaczenia na ścianie linii pionowej, w odległości ok. 45 cm od narożnika przy oknie. Rolkę tapety (standardowa długość 10 m) tniemy na odcinki odpowiadające wysokości tapetowania plus 3-5 cm zapasu. Przy tapetach o powtarzalnych wzorach trzeba wykonywać cięcia zawsze w podobnej odległości od wzoru (trzeba się tu liczyć z dużą ilością tapetowych odpadów, a więc należy kupić ilość rolek z nadwyżką).

 

Do cięcia i nanoszenia kleju przydatny będzie stół lub jakakolwiek duża płyta. Przygotowany według receptury producenta klej nanosimy szerokim pędzlem na spodnią stronę tapety (równomierna warstwa) i składamy przygotowany bryt na trzy części klejem do środka (niektóre tapety mają fabrycznie nałożoną warstwę kleju, więc wystarczy nawilżyć je wodą). Odczekujemy kilka minut, żeby klej zdążył zmiękczyć tapetę i przenosimy złożony odcinek na miejsce klejenia.

Po odwinięciu górnego brzegu przykładamy tapetę do ściany – boczna krawędź tapety powinna ułożyć się idealnie wzdłuż zaznaczonej linii. Stopniowo rozdzielając tapetę przyciskamy ją szczotką tapeciarską – ruchami poziomymi w kierunku od środka brytu ku brzegom. Kolejne pasy przyklejamy w ten sam sposób, dopasowując nowy bryt do już ułożonego. Ewentualne krople wypływającego kleju wycieramy wilgotną szmatką, a styki dociskamy gumową rolką. W narożnikach często nie jest możliwe łączenie brytów na styk, wtedy łączymy je na zakład. Po wyschnięciu kleju odcinamy nożykiem nadmiar tapety przy podłodze.

 

Najlepiej tapetować w dwie osoby, gdyż łatwiej wtedy korygować ustawienie dolnej części brytu.

(fot. AS Creation)

Monika Czechowska