Ciepły montaż w bloku z wielkiej płyty jako realne wsparcie bilansu cieplnego?
Technologia montażu warstwowego nie jest rozwiązaniem przypisanym wyłącznie do nowo wznoszonych budynków jednorodzinnych. Można ją z pełnym powodzeniem stosować również podczas modernizacji stolarki w istniejących budynkach wielorodzinnych, o ile sposób wykonania zostanie ściśle dopasowany do specyfiki ściany oraz stanu technicznego otworu.
Montaż trójwarstwowy stanowi w pełni uzasadnioną inwestycję w bloku z wielkiej płyty, zwłaszcza gdy celem wymiany jest trwała poprawa szczelności połączeń oraz podniesienie komfortu termicznego i akustycznego w pomieszczeniach.
Wokół tej metody narosło jednak sporo mitów wynikających z faktu, że starsze budownictwo wielorodzinne stawia przed wykonawcami zupełnie inne wyzwania niż gładkie ściany z betonu komórkowego.
Nierówne ościeża, głębokie ubytki podłoża, pozostałości po dawnych uszczelnieniach czy obecność węgarków sprawiają, że tradycyjne taśmy okienne bywają trudne w precyzyjnej aplikacji. Nie oznacza to jednak rezygnacji z ochrony termicznej, ponieważ kluczem do sukcesu jest dobór technologii dostosowanej do trudnych warunków remontowych.
Jak wyjaśnia Michał Sawicki, kierownik działu technicznego Soudal:
„Podczas wymiany okien w starszych budynkach równie ważne jak parametry nowej stolarki jest prawidłowe przygotowanie ościeży i wykonanie szczelnego połączenia ze ścianą. Montaż trójwarstwowy pozwala zabezpieczyć izolację termiczną przed zawilgoceniem i ograniczyć niekontrolowany przepływ powietrza, co ma znaczenie zarówno dla komfortu mieszkańców, jak i trwałości całego połączenia”.
Znaczenie parametrów Uw, Ug oraz g w ogrzewaniu mieszkania
Kupując nowe okna do mieszkania, inwestorzy skupiają się przede wszystkim na parametrach technicznych samej konstrukcji, w tym na współczynnikach przenikania ciepła.
Współczynnik Uw informuje o izolacyjności całego okna wraz z ramą, a im niższa jest jego wartość, tym mniejsze straty energii ponosi lokal. Z kolei współczynnik Ug precyzuje zdolność samego pakietu szybowego do zatrzymywania ciepła, natomiast parametr g określa stopień przenikania energii słonecznej do wnętrza.
W sezonie grzewczym wyższy współczynnik g pozwala w naturalny sposób dogrzewać pomieszczenia darmowym promieniowaniem słonecznym, co odciąża grzejniki.
Wszystkie te laboratoryjne parametry tracą jednak na znaczeniu w chwili, gdy złącze między ościeżnicą a ścianą pozostaje nieszczelne. Nawet najcieplejsze skrzydło o wyśrubowanych parametrach nie ochroni mieszkania przed wychłodzeniem, jeśli szczelina obwodowa stanie się mostkiem termicznym zasysającym mroźne powietrze.
Z tego względu rzetelna ocena bilansu energetycznego musi obejmować całą przegrodę, w której okno i jego złącze montażowe stanowią nierozerwalną całość.
Różnice technologiczne między tradycyjną pianą a systemem trójwarstwowym
W standardowym montażu jedynym izolatorem w szczelinie jest piana poliuretanowa, którą po utwardzeniu po prostu obcina się i przykrywa tynkiem. Pianka doskonale izoluje termicznie i akustycznie, ale posiada strukturę otwartą na migrację pary wodnej.
Pozostawiona bez barier ochronnych chłonie wilgoć technologiczną i bytową z wnętrza mieszkania, a od zewnątrz ulega degradacji pod wpływem wody opadowej oraz wiatru. Zawilgocona piana bezpowrotnie traci swoje właściwości termoizolacyjne, co prowadzi do przemarzania muru i rozwoju pleśni wokół okna.
Montaż trójwarstwowy, realizowany w technologii Soudal Window System, eliminuje to zjawisko dzięki zastosowaniu reguły większego oporu dyfuzyjnego od wewnątrz niż na zewnątrz.
Warstwa wewnętrzna ogranicza wnikanie pary wodnej z ogrzewanego pokoju do szczeliny, środkowa pianka poliuretanowa zapewnia optymalną izolację cieplną, natomiast elastyczna warstwa zewnętrzna chroni złącze przed zacinającym deszczem, pozwalając jednocześnie na swobodne odparowanie ewentualnej wilgoci na zewnątrz budynku.
Płynne membrany na trudne i zniszczone ościeża w blokach
Największą przeszkodą przy termomodernizacji stolarki w blokach z wielkiej płyty bywa stan podłoża po wyrwaniu starych ram okiennych. Wykruszony beton, pył, krzywizny i głębokie szczeliny uniemożliwiają prawidłowe przyklejenie klasycznych taśm paroszczelnych i paroprzepuszczalnych, które wymagają idealnie gładkich płaszczyzn.
W takich warunkach przełomowym rozwiązaniem okazują się płynne membrany polimerowe z grupy Soudatight, które można nakładać pędzlem lub metodą natryskową bezpośrednio na nierówne, a nawet lekko wilgotne podłoże.
Wzmocniona włóknami membrana wewnętrzna Soudatight LQ tworzy jednolitą, paroszczelną powłokę bez jakichkolwiek łączeń mechanicznych, szczelnie pokrywając wszelkie rysy i pory w betonie.
Wersja Soudatight SP dedykowana do aplikacji natryskowej przyspiesza prace montażowe, natomiast od zewnątrz doskonałą barierę stanowi paroprzepuszczalna membrana Soudatight Hybrid lub elastyczne uszczelniacze hybrydowe.
Zastosowanie chemii budowlanej w płynie eliminuje ryzyko odklejenia taśmy na chropowatym ościeżu i gwarantuje pełną szczelność złącza.
Przygotowanie strefy podparapetowej w starym budownictwie
Równie newralgicznym punktem przy wymianie stolarki w mieszkaniu wielorodzinnym pozostaje strefa podparapetowa. W starych blokach to właśnie pod dolną ramą okna najczęściej dochodzi do potężnych przedmuchów spowodowanych pustkami powietrznymi, wykruszonym podlewem betonowym czy brakiem ciągłości izolacji.
Prawidłowy proces montażowy wymaga dokładnego usunięcia starych podkładów, naprawy podłoża szybkosprawnymi zaprawami lub żywicami konstrukcyjnymi oraz stabilnego podparcia nowej ramy na klockach z litego PVC.
Błędem jest przekonanie, że sam tak zwany ciepły parapet załatwia sprawę uszczelnienia złącza w każdym detalu. Kształtka podokienna może stanowić cenne podparcie, jednak najważniejsze pozostaje zachowanie ciągłości powłok uszczelniających pod parapetem zewnętrznym i wewnętrznym.
Odpowiednie doszczelnienie tej strefy klejami poliuretanowymi i membranami odcina drogę podciekającej wodzie deszczowej i blokuje wnikanie mrozu bezpośrednio pod wewnętrzny parapet.
Formalności w spółdzielni lub wspólnocie mieszkaniowej?
Decydując się na wymianę okien w budynku wielorodzinnym, należy zawsze pamiętać o uwarunkowaniach formalno-prawnych obowiązujących w danym zasobie mieszkaniowym.
Sama technologia montażu warstwowego nie wymaga odrębnych pozwoleń budowlanych, jednak zakres ingerencji w stolarkę może podlegać regulaminom wspólnoty lub spółdzielni.
Jeżeli nowe okna zachowują identyczne wymiary, kolorystykę, podziały kwater oraz sposób otwierania, prace traktowane są zazwyczaj jako bieżąca konserwacja lokalu.
Sytuacja zmienia się diametralnie w przypadku chęci zmiany wielkości otworów, modyfikacji wyglądu elewacji czy ingerencji w ocieplenie zewnętrzne budynku.
Aby uniknąć sporów prawnych, problemów z odbiorem technicznym lub konieczności kosztownego przywracania stanu pierwotnego, zamiar wymiany okien warto pisemnie zgłosić do zarządcy budynku jeszcze przed złożeniem zamówienia u producenta stolarki.
Koszty montażu warstwowego w perspektywie wieloletniej eksploatacji
Montaż trójwarstwowy wiąże się z zauważalnie wyższym wydatkiem początkowym w porównaniu z osadzeniem okien na samą piankę montażową.
Ostateczny kosztorys usługi w bloku rzadko sprowadza się do prostej stawki za metr bieżący złącza, ponieważ w starym budownictwie konieczne bywa wykonanie prac przygotowawczych, naprawa geometrii otworu oraz demontaż i obróbka parapetów.
Inwestor płaci za specjalistyczne materiały membranowe, czasochłonną pracę fachowców oraz pewność wykonania złącza zgodnie ze sztuką budowlaną.
Wyższy koszt wstępny należy jednak kalkulować jako inwestycję w trwałość przegrody i obniżenie rachunków za energię. Skutecznie zabezpieczona pianka poliuretanowa nie ulega degradacji przez dekady, zachowując pierwotne właściwości cieplne i chroniąc lokal przed ucieczką drogocennego ciepła.
Brak przedmuchów, wyraźne wyciszenie hałasów ulicznych oraz brak ryzyka zawilgocenia ścian sprawiają, że różnica w cenie montażu zwraca się w kolejnych sezonach grzewczych, podnosząc jednocześnie wartość rynkową całego mieszkania.
źródło i zdjęcia: Soudal Polska