9-16 minut 
Dachówki ceramiczne 
71 39 78 100 
Ceramiczna 2 55-300 Środa Śląska 
Zastosowanie klinkieru daje gwarancję wieloletniej estetyki bez konieczności zabiegów konserwacyjnych, jednak materiał ten wymaga bezwzględnego przestrzegania reguł fizyki budowli. Nawet drobne uchybienia na etapie hydroizolacji czy prac murarskich prowadzą do uszkodzeń, których nie da się później zamaskować.
Fundament pod ogrodzenie i niezbędne dylatacje
Głębokość wykopu pod ławę fundamentową zależy bezpośrednio od parametrów gruntu na działce. Na gruntach wysadzinowych fundament należy posadowić poniżej strefy przemarzania, czyli na głębokości od 80 cm do 140 cm, zależnie od regionu kraju. Z kolei w stabilnych gruntach niewysadzinowych wystarczy wykop o głębokości około 60 cm. Prawidłowo zaprojektowana szerokość fundamentu powinna odpowiadać grubości wznoszonego muru, co zapewnia równomierne rozłożenie ciężaru konstrukcji na podłoże.
Długa ława betonowa nie może być wylana jako jeden monolityczny blok. Aby skompensować naturalną pracę gruntu oraz naprężenia termiczne betonu, w fundamencie należy wykonać szczeliny dylatacyjne wypełnione przekładkami z papy. Brak dylatacji wywołuje pęknięcia podłoża, które natychmiast przenoszą się na konstrukcję murowaną w postaci pionowych rys na klinkierze i spoinach.
Izolacja pozioma oraz składowanie ceramiki
Wznoszenie ogrodzenia klinkierowego wymaga bezwzględnego odcięcia muru od wody gruntowej. Przed ułożeniem pierwszej warstwy cegieł na fundamencie należy wykonać szczelną izolację poziomą z pasów papy lub powłoki z masy bitumicznej. Zapobiega to kapilarnemu podciąganiu wilgoci w górę konstrukcji, co przy ujemnych temperaturach prowadziłoby do powolnej erozji ceramiki i odspajania zaprawy.
Równie istotne są warunki na samym placu budowy. Cegły klinkierowe muszą spoczywać na paletach odizolowanych od podłoża i pozostawać osłonięte folią budowlaną przed opadami atmosferycznymi. Murowanie z zawilgoconego materiału to kardynalny błąd wykonawczy, który zaburza proces wiązania spoiwa i skutkuje powstawaniem trudnych do usunięcia wykwitów.
Technika murowania i dobór zaprawy klinkierowej
Naturalny skład surowcowy gliny sprawia, że poszczególne partie klinkieru różnią się niuansami barwnymi. Prawidłowa technika wymaga jednoczesnego mieszania cegieł z co najmniej kilku palet, co pozwala uzyskać harmonijny, jednolity odcień na całej długości płotu. Prace rozpoczyna się zawsze od wyprowadzenia narożników, dopiero później wypełniając przęsła między nimi.
Do łączenia elementów wolno stosować wyłącznie gotową zaprawę do klinkieru, zarabianą ściśle według zaleceń producenta. Obowiązuje całkowity zakaz dodawania wapna do zaprawy, ponieważ to właśnie związki wapnia są główną przyczyną powstawania białych zacieków solnych na licu ogrodzenia. Gdy woda opadowa wniknie w nieodpowiednie spoiwo, rozpuszcza zawarte w nim sole, które po odparowaniu krystalizują na powierzchni muru w postaci trwałego nalotu.
Konstrukcja słupków, podmurówka i montaż przęseł
Słupki klinkierowe wymagają solidnego wzmocnienia rdzenia. Wznosi się je w formie obudowy z klinkieru, której puste wnętrze zbroi się prętami stalowymi i wypełnia betonem o gęstości zbliżonej do zaprawy murarskiej. Zwieńczenie każdego słupa muszą stanowić stożkowe czapy lub kaptury klinkierowe montowane na elastyczny klej. Spadek uformowany na czapach skutecznie zrzuca wodę deszczową poza krawędź słupka, zabezpieczając spoiny i betonowy rdzeń przed namakaniem.
W strefie podmurówki wykonuje się tak zwaną rolkę, układając klinkier na wozówkach z widocznymi główkami. We wszystkich miejscach bezpośrednio narażonych na zaciekanie wody bezwzględnie stosuje się cegłę pełną, wykluczając elementy drążone i szczelinowe. Z kolei metalowe przęsła płotu należy montować do słupków za pośrednictwem przegubów kompensujących rozszerzalność termiczną stali. Sztywne zamocowanie metalu skutkowałoby przenoszeniem naprężeń termicznych bezpośrednio na klinkier, prowadząc do kruszenia krawędzi cegieł.
Spoinowanie, pielęgnacja muru i montaż bramy
Fugowanie rozpoczyna się dopiero po wstępnym przeschnięciu zaprawy murarskiej, po ocenie wilgotności konstrukcji przez wykonawcę. Do prac używa się wyłącznie specjalnej fugi do klinkieru, formując spoinę pełną – lekko wypukłą lub delikatnie wklęsłą, której brzegi ściśle przylegają do krawędzi cegieł. Zabronione jest pozostawianie spoin pustych lub głęboko cofniętych, w których zalegałaby woda opadowa. Spoinowania nie wolno prowadzić w trakcie deszczu ani w temperaturze spadającej poniżej 5°C.
Świeżo wymurowane ogrodzenie wymaga ścisłej pielęgnacji i osłony folią: wstępne wiązanie cementu trwa 7 dni, natomiast pełną wytrzymałość spoiwo osiąga po 4 tygodniach. W tym okresie mur należy chronić zarówno przed deszczem, jak i przed intensywnym nasłonecznieniem przy upałach przekraczających 30°C.
Ostatnim warunkiem bezawaryjnej eksploatacji jest montaż bramy przesuwnej na całkowicie niezależnej konstrukcji nośnej – obciążenia dynamiczne pracującego skrzydła nie mogą oddziaływać na słupki ogrodzenia. Bezpośrednio przy cokole warto wykonać opaskę żwirową, która usprawnia odprowadzanie wody opadowej i zabezpiecza klinkier przed zabrudzeniem odbijającym się od ziemi błotem.
źródło i zdjęcia: Röben Polska
Poradnik
