Ciepły montaż, który się sprawdza. Jak zamontować okna na podwalinach KLINAR®?

Dlaczego warto postawić na podwaliny termoizolacyjne?

Zastosowanie specjalistycznych profili podokiennych to przede wszystkim walka o ciągłość izolacji termicznej budynku. Tradycyjne metody montażu często pozostawiają newralgiczne punkty styku ramy z murem, które stają się autostradami dla uciekającego ciepła. Elementy izolacyjne z polistyrenu ekstrudowanego XPS oraz wzmocnionego KLINARYTU® skutecznie eliminują mostki termiczne w strefie parapetowej i progowej, zapewniając jednocześnie doskonałą szczelność. Połączenie ościeżnicy z produktami KLINAR® zostało przebadane i osiągnęło imponujące wyniki: klasę C5 w zakresie wiatroszczelności oraz klasę 9A (lub E900 dla systemów HS) wodoszczelności. Co więcej, materiał ten charakteryzuje się bardzo wysoką wytrzymałością na ściskanie. W przypadku KLINARYTU® mówimy o materiale specjalnie utwardzanym, który bez trudu przenosi ogromne ciężary nowoczesnych przeszkleń, takich jak systemy przesuwne HS czy bramy garażowe, bez ryzyka osiadania czy odkształceń.

Kalkulacja zysków i trudne pytania o przyszłość

Decydując się na ten system, inwestor staje przed wyborem: klasyczne poszerzenia systemowe z PCV czy ciepła podwalina? Poszerzenia PCV są standardowym, często tańszym rozwiązaniem oferowanym przez producentów okien. Mają one jednak istotną wadę: mimo komorowej budowy, ich ścianki przewodzą ciepło znacznie bardziej niż jednolity blok materiału izolacyjnego. Podwaliny KLINAR® to lity materiał termoizolacyjny (XPS/EPS), który stanowi barierę termiczną nie do przejścia dla mrozu. Choć początkowy koszt zakupu i montażu "ciepłej belki" może być wyższy niż standardowej listwy PCV, różnica ta zwraca się w rachunkach za ogrzewanie poprzez eliminację liniowego mostka termicznego, który w tradycyjnym montażu potrafi wychładzać całą strefę podokienną.

Bezwzględne wypoziomowanie podłoża

Profile podokienne z XPS znakomicie przenoszą ciężar stolarki na podłoże, ponieważ sam XPS jest materiałem o wysokiej wytrzymałości na ściskanie. Niemniej jednak warunkiem prawidłowego montażu jest odpowiednie przygotowanie otworu okiennego. Powierzchnia, na której spocznie element izolacyjny, musi być absolutnie wypoziomowana, gładka, sucha i pozbawiona jakichkolwiek ubytków czy luźnego materiału. Chodzi o podparcie liniowe, które gwarantuje prawidłową pracę stolarki na lata. Nie stosuje się żadnych klocków podkładowych ani klinów montażowych - ciężar stolarki jest przenoszony bezpośrednio przez element na mur, dlatego profil musi przylegać do ościeża całą swoją płaszczyzną. Jeśli podłoże nie trzyma poziomu, konieczne jest wykonanie wylewki wyrównującej lub przyklejanie elementów na zaprawę klejową z worka do XPS, która umożliwia wypoziomowanie.

Sytuacja wygląda nieco inaczej w przypadku ciężkich systemów przesuwnych montowanych na podwalinach z KLINARYTU® (np. pod drzwi HS). Tutaj, dzięki zastosowaniu wzmocnionej listwy montażowej z PCV, dopuszcza się montaż na specjalnych klockach podporowych pod duże obciążenia. Muszą one mieć szerokość minimum 53 mm i być rozstawione maksymalnie co 300 mm, podpierając element na całej jego głębokości.

Podwaliny PO1KT, PO2KT i PHS1KT z KLINARYTU® są elementami systemu, który stosuje się najczęściej do montażu pod progi okienne i drzwiowe z ALU, PCV, kompozytów i innych materiałów.

Podwaliny PO1KT, PO2KT i PHS1KT z KLINARYTU®

Procedura klejenia i uszczelniania

Sam montaż podwaliny do podłoża wymaga zastosowania odpowiedniej chemii budowlanej. Zaleca się użycie dedykowanego kleju poliuretanowego w aerozolu do XPS lub zaprawy klejowej z worka. Uwaga: kategorycznie zabrania się stosowania zwykłych pian pistoletowych rozprężnych, które mogą wypaczyć profil. W przypadku kleju w piance, należy nanieść na mur minimum trzy ścieżki kleju, tworząc zamknięty obwód w kształcie prostokąta, przy czym zewnętrzna ścieżka musi przebiegać maksymalnie blisko krawędzi muru. Alternatywnie, zaprawę klejową do XPS-u nakłada się przy użyciu pacy zębatej ("grzebienia") na całą powierzchnię, co pozwala na delikatne korekty poziomu. Po nałożeniu profilu na tak przygotowane podłoże, należy go mocno docisnąć i skontrolować poziom, a nadmiar kleju natychmiast usunąć.

Równie istotne jest uszczelnienie połączeń między samymi elementami podwaliny (gdy otwór jest szeroki i łączymy kilka odcinków) oraz styku podwaliny z murem. Każde łączenie czołowe elementów musi zostać pokryte klejo-uszczelniaczem przed ich zsunięciem, aby wyeliminować ryzyko przedmuchów. Szczelinę między ścianą a profilem również wypełniamy starannie odpowiednim klejo-uszczelniaczem. Kluczowy moment następuje tuż przed posadowieniem okna: na górną część elementu izolacyjnego, w fabrycznie przygotowane rowki, nanosimy ścieżki klejo-uszczelniacza o szerokości około 3 mm Taśma rozprężną jest naklejona na etapie produkcji. To właśnie ten zabieg gwarantuje szczelność połączenia ramy z podwaliną. Co ciekawe, możliwe jest również skręcenie podwalin z wmontowaną dolną listwą zaczepową z ramą okienną jeszcze przed wstawieniem całości w otwór - używa się do tego wkrętów montażowych przechodzących przez listwę PCV wprost w ramę okna, co stabilizuje zestaw na czas wiązania kleju.

Montaż okna i kotwienie mechaniczne

Gdy podwalina jest już stabilna, przystępujemy do osadzenia ramy okiennej. Ramę wstawiamy w otwór i dociskamy tak, aby nastąpiło charakterystyczne "wskoczenie" zaczepów ramy w zaczepy elementu izolacyjnego. Jest to moment, w którym precyzja wykonania procentuje - profil jest odpowiednio frezowany na etapie produkcji i musi idealnie pasować do konkretnego systemu okiennego.

Dla zwiększenia stabilności, zwłaszcza w przypadku wysokich elementów i drzwi, stosuje się dodatkowe mocowanie mechaniczne. W systemach KLINAR® wykorzystuje się blachy montażowe wpinane w listwę PCV. W przypadku wyższych podwalin zaleca się stosowanie stalowych kątowników przykręcanych do elementów wkrętami o dużym uzwojeniu. W przypadku podwalin pod bramy garażowe (PBKT) lub ciężkie przeszklenia, użycie kątowników stalowych przykręcanych do podłoża i do boku podwaliny, jest wręcz niezbędne, aby uniemożliwić przesuw w płaszczyźnie poziomej. 

Podwalina pod bramy garażowe PBKT z KLINARYTU® w jest elementem złożonym z podwaliny z KLINARYTU® oraz specjalnie wyprofilowanym najazdowym progiem gumowym.

Najczęstsze błędy wykonawcze

Nawet najlepszy materiał można zniszczyć poprzez niewłaściwe traktowanie. W przypadku polistyrenu (zarówno XPS, jak i EPS) wrogiem są rozpuszczalniki. Nie wolno stosować żadnych klejów, środków czyszczących ani innej chemii zawierającej rozpuszczalniki, gdyż wchodzą one w reakcję z materiałem izolacyjnym, prowadząc do jego degradacji. Kolejnym aspektem jest ochrona przed promieniowaniem UV. Jeśli parapety zewnętrzne nie są montowane od razu po wstawieniu okien, odsłoniętą powierzchnię podwaliny należy zabezpieczyć (np. podkładową masą tynkarską) w ciągu 30 dni od montażu. Jednocześnie, w upalne dni, nie wolno przykrywać elementów folią, co mogłoby doprowadzić do ich przegrzania. Warto też pamiętać o warunkach zimowych - montaż poniżej +5°C wymaga stosowania specjalnych dodatków do zapraw lub pian zimowych, a podłoże pod żadnym pozorem nie może być oszronione ani zalodzone.

https://klinar.pl/