Najprostsze bufory CO magazynują wodę grzewczą i stabilizują pracę kotłów, pomp ciepła czy innych źródeł ciepła. Są tanie i łatwe w montażu, ale oferują najmniejszą elastyczność – sprawdzą się, jeśli korzysta się z jednego źródła ciepła i nie planuje się rozbudowy instalacji. Bufory z wężownicą są bardziej uniwersalne, pozwalają podłączyć kilka źródeł ciepła, na przykład kolektory słoneczne, kominek czy pompę ciepła, przy czym możliwe jest hydrauliczne oddzielenie obiegów.
Wężownice służą do ładowania zbiornika lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, choć ta funkcja częściej występuje w buforach kombinowanych. Bufory kombinowane łączą funkcję zbiornika CO i podgrzewacza CWU, dzięki czemu oszczędzają miejsce i upraszczają instalację. Ciepła woda może być przygotowywana przepływowo w wężownicy lub w zbiorniku wewnętrznym ogrzewanym przez wodę buforową.
Bufory są projektowane pod konkretne źródła ciepła: duże zbiorniki do kotłów na drewno, mniejsze stabilizujące pracę pomp ciepła czy modele z dodatkowymi wężownicami do współpracy z instalacją solarną pracującą w wysokich temperaturach. Wybór bufora zależy właśnie od rodzaju źródła ciepła, ale też od zapotrzebowania na CWU czy dostępnego miejsca.
Coraz częściej stosuje się bufory ze stali nierdzewnej, które są droższe, ale oferują wysoką odporność na korozję, długą żywotność i brak konieczności stosowania anody magnezowej. „Nierdzewka” zapewnia lepszą higienę w przypadku CWU, nie reaguje z wodą i jest mniej podatna na osadzanie zanieczyszczeń. Jest też odporna na wysokie temperatury i szok termiczny, co ma znaczenie w instalacjach z solarami, kominkiem czy kotłem na paliwo stałe.
Brak powłoki emaliowanej eliminuje ryzyko mikropęknięć, a jakość wody pozostaje stabilna przez lata. Wadą pozostaje wyższa cena i konieczność dobrego wykonania spawów (tu ważny jest wybór sprawdzonego producenta). W praktyce to rozwiązanie szczególnie opłacalne w instalacjach z CWU lub tam, gdzie liczy się trwałość i brak serwisu.
źródło i zdjęcie: Termica
opracowanie: Anna Chrystyna