Surowcami do wyrobu wełny skalnej są skały wulkaniczne (m.in. bazalt, gabro) oraz skała osadowa - dolomit. Skały te, wraz z brykietami mineralnymi pochodzącymi z recyklingu, są przetapiane i rozwłókniane. Powstałe włókna łączy się za pomocą lepiszcza, czyli specjalnej żywicy, po czym z tak przygotowanej masy formuje się konkretne produkty. Do wytwarzania wełny szklanej wykorzystuje się natomiast piasek kwarcowy i stłuczkę szklaną pochodzącą z recyklingu. Sam proces produkcji przebiega analogicznie, z tą zasadniczą różnicą, że przy wełnie szklanej stosuje się większą ilość lepiszcza. Rzutuje to bezpośrednio na układ włókien - w matach i płytach z wełny szklanej są one ukierunkowane bardziej równolegle do powierzchni, podczas gdy w wełnie skalnej cechują się układem rozproszonym. Wyższa zawartość substancji wiążącej w wełnie szklanej wpływa także na jej gęstość. W zależności od konkretnego wyrobu gęstość wełny szklanej wynosi od 10 do 150 kg/m³, natomiast wełna skalna produkowana jest w zakresie gęstości od około 30 do 180 kg/m³.
Właściwości termoizolacyjne materiałów określa współczynnik przewodzenia ciepła λ, który w przypadku wełny mineralnej mieści się w przedziale od 0,030 do 0,045 W/mK. Wełna skalna o określonej gęstości osiąga zbliżony poziom współczynnika λ co wełna szklana o znacznie niższej gęstości. Ponieważ dolny zakres gęstości wełny szklanej jest niższy, uzyskuje ona również niższe wartości przewodności cieplnej, sięgające nawet 0,030 W/mK. Najniższa wartość tego parametru dla wyrobów z wełny skalnej wynosi z kolei 0,034 W/mK. Pod względem samej izolacyjności cieplnej wełna szklana przewyższa wełnę skalną, oferując korzystniejsze parametry termiczne przy zauważalnie niższej masie materiału.
Zupełnie odmiennie kształtują się natomiast parametry mechaniczne obu rodzajów wełny. Im wyższa jest gęstość wyrobu, tym większa jego wytrzymałość na ściskanie CS(10). Wełna skalna pozwala na produkcję wyrobów o znacznie wyższej gęstości niż wełna szklana, której górna granica gęstości jest zauważalnie niższa. Z tego powodu wszędzie tam, gdzie izolacja poddawana jest dużym obciążeniom i wymagana jest wysoka odporność na ściskanie, konieczne staje się zastosowanie wełny skalnej.
Kluczowym parametrem materiałów izolacyjnych jest także ich odporność na wysokie temperatury. Zarówno wełna skalna, jak i szklana należą do materiałów niepalnych o najwyższej klasie reakcji na ogień A1. W trakcie pożaru mogą topnieć, jednak nie płoną otwartym ogniem, zapobiegając rozprzestrzenianiu się pożaru. Każdy materiał ma jednak swoją temperaturę topnienia, więc wełna mineralna ulega w takich warunkach zniszczeniu. Wyższą odpornością termiczną wykazuje się wełna skalna, wytrzymująca temperatury sięgające do 1000°C. Wełna szklana zachowuje swoje właściwości do temperatury 600-700°C. Wartości te odnoszą się do samych włókien. Istotną rolę odgrywa też zawartość lepiszcza - im jest go więcej, tym mniejsza odporność na wysoką temperaturę. Dlatego wszędzie tam, gdzie izoluje się elementy narażone na działanie wysokich temperatur (głównie w przemyśle i budownictwie przemysłowym), należy zastosować wełnę skalną.
Z powyższych rozważań wynika zatem, że technologia wytwarzania i budowa wywiera silny wpływ na właściwości obu rodzajów wełny mineralnej. Wybór danego rodzaju wełny mineralnej zależy od doraźnych wymagań. Wszędzie tam, gdzie pożądana jest duża sprężystość i niska waga materiału izolacyjnego - np. przy izolacji dachów skośnych i poddaszy - znacznie lepiej sprawdzą się maty z wełny szklanej. Tam, gdzie wymagana jest duża odporność na obciążenia i wysokie temperatury - np. przy izolacji dachów płaskich - niezbędne staje się zastosowanie płyt z wełny skalnej.
Krzysztof Szostek
Doradca Techniczny PETRALANA
www.petralana.eu/pl/
Skomentuj
