Jakie miejsce najlepsze na taras?

Umiejscowienie tarasu to pierwszy element w projektowaniu. Najlepiej zaplanować taras z tyłu domu, tak aby przebywając na nim mieć widok na ogród. Jeżeli chodzi o usytuowanie względem stron świata to najczęściej wybierana jest lokalizacja tarasu po południowej stronie domu, ponieważ jest ona najbardziej nasłoneczniona. Decydując się na taki wariant trzeba koniecznie pomyśleć o osłonie przeciwsłonecznej - markizie tarasowej lub stałym zadaszeniu tarasu. Warto pamiętać, że zadaszenie przyda się również na wypadek deszczu. Osłoną tarasu przed nadmiernym nasłonecznieniem mogą być też drzewa najlepiej liściaste, które zimą nie blokują dostępu światła. Umiejscowienie od wschodu oznacza, że na tarasie najwięcej słońca będzie świeciło rano, kiedy po nocy temperatura nawet latem jest nieco niższa. Wyeksponowany na zachód taras po południu będzie się bardzo nagrzewał, jeżeli nie zapewnimy osłony. Taras po północnej stronie to opcja dla tych, którzy lubią cień praktycznie przez cały dzień. Trudno pogodzić te warunki, dlatego najlepsze tarasy nasłonecznione z dwóch stron, np. od wschodu i od południa, częściowo zadaszone i z markizami, które można rozwijać lub składać w zależności od potrzeb.

Warto wiedzieć: najczęściej projektuj się taras z tyłu domu, z widokiem na ogród. Jeżeli ktoś lubi, gdy mocno świeci słońce, powinien zaplanować taras po południowej stronie, a gdy mało - lepszy będzie taras od północy. Na tarasie od wschodu najmocniej słońce będzie świeciło rano, a od zachodu po południu.

Jakie są najnowsze trendy w aranżacji tarasów?

Jakiej wielkości taras przy domu?

Jeżeli chodzi o wymiary tarasu, to wiele zależy oczywiście od przestrzeni, jaką dysponujemy. Minimum zapewniające wygodę to taras wielkości 15 m2, ale jeśli chcemy, by zmieścił się na nim komplet mebli ogrodowych i grill, ewentualnie też przestrzeń dla dzieci, to taras powinien mieć przynajmniej 20 m2. Jeżeli chodzi o kształt, to taras ma przeważnie postać kwadratu lub prostokąta. Wynika to z tego, że takie warianty są najłatwiejsze i najtańsze w realizacji.

Warto wiedzieć: aby taras był wygodny powinien mieć wielkość przynajmniej 15-20 m2. Na takiej powierzchni zmieści się stół ogrodowy z czterema krzesłami oraz grill, ewentualnie też przestrzeń dla dzieci.

Z czego najlepiej zrobić taras przy domu?

Wśród materiałów stosowanych do wykańczania otoczenia domu, nie tylko tarasów, ale też podjazdów i ogrodowych alejek, od lat niepodzielnie króluje kostka betonowa. Rynek w tym segmencie jest bardzo bogaty. Dostępne są modele w rozmaitych stylach – od klasycznych, przez rustykalne, po nowoczesne – w dziesiątkach kolorów i różnych formatach. Tak szeroka oferta sprawia, że znalezienie materiału harmonizującego z charakterem budynku i ogrodu nie powinno być problemem. Popularność kostki bierze się też z tego, że ma ona bardzo przystępną cenę i cechuje się wysoką odpornością mechaniczną. Wykazuje też bardzo dobrą tolerancję na zmienne warunki atmosferyczne – zarówno silne mrozy, jak i upały nie powodują jej niszczenia. Dodatkowym atutem jest odporność na wilgoć, co w polskim klimacie ma niebagatelne znaczenie. W przypadku zaimpregnowanej kostki jej pielęgnacja ogranicza się właściwie do okazjonalnego zamiatania lub spłukania wodą. Dlatego przed zakupem należy sprawdzić, czy producent przeprowadził ten proces fabrycznie – jeśli nie, impregnat należy zaaplikować po ułożeniu nawierzchni, a przed wypełnieniem spoin piaskiem (więcej o tych pracach poniżej). Odpowiednio dobrany preparat tworzy na powierzchni kostki niewidoczną powłokę ochronną, która uszczelnia jej porowatą strukturę, dzięki czemu brud, tłuszcz, pyłki roślin czy barwniki z żywności nie wnikają w głąb materiału, lecz pozostają na powierzchni, skąd można je łatwo usunąć. Biorąc pod uwagę trwałość, jeszcze lepszym wyborem jest kostka klinkierowa (bruk), która powstaje w procesie wypalania naturalnej gliny w bardzo wysokiej temperaturze. Cechuje się też wysoką mrozoodpornością, odpornością na uderzenia oraz duże obciążenia. Klinkier nie reaguje z kwasami, czy olejami, co ułatwia utrzymanie tarasu w czystości. Wykonana z niego kostka wygląda bardziej naturalnie od betonowej – jej barwa nie wynika z dodania pigmentu, lecz z naturalnego składu gliny i procesu wypalania. Dzięki temu taras nigdy nie blaknie pod wpływem promieniowania UV. Właściwie jedynym mankamentem kostki klinkierowej jest wyższa – w porównaniu do betonowego odpowiednika – cena.

Z czego zrobić nowoczesny taras?

To kolejny bardzo popularny materiał wykorzystywany do budowy tarasów. Płyty tarasowe cechują się podobną trwałością i różnorodnością jak kostka. Mogą imitować wygląd kamienia naturalnego, ceramiki, drewna czy tradycyjnej kostki. Mają przeróżne kolory i faktury – do wyboru są produkty z gładką, jednolitą powierzchnią albo z chropowatą strukturą z dodatkiem widocznych drobnoziarnistych kruszyw, które mają właściwości antypoślizgowe. Najchętniej kupowane są płyty w kształcie kwadratu bądź prostokąta. Przy ich wyborze warto zwrócić uwagę na parametry techniczne, takie jak mrozoodporność i nasiąkliwość. Istotna jest także grubość płyt – do przydomowego tarasu zazwyczaj wystarczają elementy o grubości ok. 4 cm. Podobnie jak w przypadku kostki betonowej, bardzo ważna jest impregnacja – fabryczna lub wykonana samodzielnie – która ograniczy wnikanie zabrudzeń i rozwój mchów. Drewno na tarasie Drewno od dawna jest jednym z najpopularniejszych materiałów do budowy tarasów. Wygląda efektownie i naturalnie – każda deska jest niepowtarzalna, bo słoje tworzą wzory, których nie da się odtworzyć w żadnym materiale syntetycznym. Kluczową kwestią jest dobór odpowiedniego gatunku drewna, bo różnice między nimi są ogromne. Tańsze gatunki rodzime, takie jak sosna, nawet po zaimpregnowaniu nie są najlepszym wyborem do zastosowań zewnętrznych, ponieważ słabo sobie radzą z wilgocią. Ponadto są miękkie, przez co łatwo ulegają zarysowaniom, wgnieceniom i ścieraniu. Lepiej sprawdzają się dąb i jesion. Natomiast najlepszym wyborem jest drewno egzotyczne, takie jak bangkirai, tek czy lapacho. Ich naturalnie wysoka gęstość oraz duża zawartość garbników – naturalnych substancji pełniących funkcję impregnatu – przekładają się na wyraźnie lepszą odporność na wilgoć, biologiczną korozję i mechaniczne uszkodzenia. Minusem jest jednak cena, która jest istotnie wyższa niż w przypadku gatunków europejskich. Niezależnie od tego, jakie drewno zostanie wybrane, taras będzie wymagał regularnej konserwacji – olejowania lub impregnowania, co pozwoli znacząco wydłużyć jego żywotność. Drewniana nawierzchnia musi się opierać na solidnej konstrukcji. Może to być betonowa płyta, ale bardziej ekonomiczne będzie wykonanie jedynie punktowych podpór betonowych o przekroju ok. 20 × 20 cm lub zastosowanie gotowych bloczków fundamentowych. Elementy te rozmieszcza się na wyrównanym i stabilnym podłożu w regularnych odstępach, wynoszących zazwyczaj ok. 1 m. Na podporach mocuje się drewniane belki nośne, tworzące szkielet całej konstrukcji. Jeśli planuje się ułożenie grubych desek tarasowych – o grubości ok. 4 cm – można je przybijać bezpośrednio do belek. W praktyce jednak częściej stosuje się cieńsze deski (o grubości 25–32 mm), które bez dodatkowego wsparcia uginałyby się nadmiernie. W takim wypadku na belkach nośnych układa się poprzecznie legary, czyli wąskie profile drewniane o wymiarach np. 5 × 10 cm, rozmieszczone co kilkadziesiąt centymetrów. Szczególną uwagę należy zwrócić na sposób łączenia drewnianych belek z betonowymi podporami. Do mocowania można używać kotew lub kątowników stalowych, jednak trzeba bezwzględnie zadbać o to, żeby drewno nie stykało się bezpośrednio z betonem. Wilgotny beton sprzyja bowiem biologicznej korozji drewna. Materiały należy więc rozdzielić papą lub zastosować metalowe łączniki w kształcie litery U, które unoszą drewno nad powierzchnią betonu i eliminują bezpośredni kontakt. Do mocowania desek do legarów wykorzystuje się wkręty ze stali nierdzewnej, inne zabezpieczone antykorozyjnie, bądź łączniki zatrzaskowe typu click. Szerokość desek nie powinna przekraczać 15 cm, bo będą się wypaczać. Najlepiej układać je wzdłuż kierunku spływu wody, tak by deszczówka swobodnie odpływała po ich powierzchni. Z tego samego powodu między nim należy pozostawić szczeliny o szerokości ok. 1 cm, co umożliwi odprowadzanie wody i zapewni wentylację.

Jakie są zalety i wady tarasu z kompozytu?

wa dla drewna – zyskują deski kompozytowe, produkowane najczęściej w technologii WPC, czyli z połączenia włókien drzewnych z PVC. Z wyglądu przypominają naturalny odpowiednik, ale nie mają jego wad. Kompozyt jest bowiem bardzo dobrze przystosowany do warunków zewnętrznych. Nie nasiąka wodą, nie pęcznieje pod wpływem wilgoci i nie kurczy się po wysuszeniu, dzięki czemu powierzchnia tarasu pozostaje równa przez cały czas użytkowania. Materiał ten dobrze też sobie radzi ze zmiennymi temperaturami – nie pęka i nie wymaga corocznego olejowania ani impregnowania. Dodatkowym atutem jest antypoślizgowa faktura powierzchni, uzyskiwana w procesie szczotkowania na etapie produkcji – ma to istotne znaczenie w sytuacji, gdy taras jest mokry po deszczu. Panele dostępne są w wersji gładkiej lub ryflowanej – ta druga ma rowki ułatwiające szybkie odprowadzanie wody deszczowej. Budowa tarasu z paneli kompozytowych jest prostsza niż w przypadku drewna, szczególnie jeśli zdecydujemy się na zakup kompletnego zestawu zawierającego wszystkie niezbędne elementy montażowe. Ważne, by montaż wykonać na równym i stabilnym podłożu (np. na wylewce betonowej lub na nawierzchni z kostki brukowej), a prace prowadzić zgodnie z załączoną przez producenta instrukcją.

Nowoczesny taras: podsumowanie

Obecnie najpopularniejsze są tarasy na gruncie wykończone kostką lub płytami tarasowymi. Są znacznie szybsze i łatwiejsze w budowie, a materiały nawierzchniowe wyróżniają się trwałością i odpornością na warunki atmosferyczne. Od lat niesłabnącą popularnością cieszy się drewno ma tarasie - materiał naturalny i efektowny. Ponieważ jednak wymaga regularnych zabiegów pielęgnacyjnych, coraz częściej zastępowany jest przez kompozyt, który jest odporny na wilgoć i nie niszczeje pod wpływem promieni UV.